«
وَ سَيَجْزِي اللَّهُ الشَّاكِرِينَ
- و خداوند به سپاسگزاران پاداش خواهد داد . » [ 145 ] بنا بر اين : رسالت هدف است ، و مرگ در راه آن ، در صورتى كه رسالت با اين مرگ به پيروزى برسد ، آسان است ؛ و مرگ هدفدار برتر از مرگ محتوم است ، از آن روى كه بهايى در برابر آن پرداخته مىشود ، در صورتى كه به آن ديگرى بهايى نمىدهند ، و چون ما ، بخواهيم يا نخواهيم ، با اجل خود از دنيا مىرويم ، پس چرا در راه انديشهها و رسالت خود نميريم ؟
سپس كسى مىگويد : آن كس كه وارد ميدان جنگ شود ، كشته خواهد شد ، و هر كس از رفتن به ميدان خوددارى كند زنده مىماند ، و اين سنتى از خدا در ميان بندگان او است ، و هر كس اجلش رسيده باشد ، در ميدان جنگ يا بر بستر خود از دنيا خواهد رفت .
«
وَ ما كانَ لِنَفْسٍ أَنْ تَمُوتَ إِلَّا بِإِذْنِ اللَّهِ كِتاباً مُؤَجَّلًا
- و كسى نميرد جز به فرمان خدا و در اجلى كه براى او نوشته شده ، » تفاوت ميان آنكه در بستر مىميرد با آنكه در ميدان جنگ از دنيا مىرود ، آن است كه به اين يك آخرت پاكيزه را به بها مىدهند ، نه به آن يك .
«
وَ مَنْ يُرِدْ ثَوابَ الدُّنْيا نُؤْتِهِ مِنْها وَ مَنْ يُرِدْ ثَوابَ الْآخِرَةِ نُؤْتِهِ مِنْها
- و هر كه پاداش دنيايى خواهد ، آن را به او مىدهيم ، و هر كه پاداش آخرتى خواهد ، آن را به او مىدهيم . » به مؤمن دو پاداش مىرسد : اولى پاداش نيت درست و عمل صالح او ( شهادت ) است ، و دومى پاداش سپاسگزارى او از خدا ، يعنى وفا كردن به مسئوليت در مقابل نعمتهاى ارزانى شدهء از طرف خدا به او كه آشكارترين آنها نعمت زندگى است و او اين نعمت را تقديم كرده و خدا در مقابل به او پاداش خواهد داد .
«
وَ سَنَجْزِي الشَّاكِرِينَ
- و به سپاسگزاران پاداش خواهيم داد . » / 671 تكرار توجيه قرآن دربارهء پاداش شكر در اين دو آيه ، براى مقابلهء با صفت