آنها فروگذارى نخواهد كرد و نمىتواند هم بكند ، هر پديده ديگرى نيز حالش همين طور است . ولى نوع انسان فعاليتهاى اختصاصى خود را از راه اختيار انجام مىدهد و كارهايى كه انجام مىدهد ، از فكر و تصميم وى سرچشمه مىگيرد .
انسان چه بسا از كردن كارى كه صد درصد به نفع اوست و عامل مخالفى نيز جلوش را نگرفته ، سرباز نمىزند و كارى را كه صد در صد به ضرر وى مىباشد ، دانسته و فهميده انتخاب مىكند گاهى از خوردن نوشدارو خوددارى مىكند و گاهى هم كاسه زهر سر مىكِشد و خود را مىكُشد .
البته روشن است موجودى كه مختار آفريده شده ، هدايت عمومى خدايى در حق وى اجبارى نخواهد بود . يعنى پيغمبران راه خير و شر و سعادت و شقاوت را از طرف خداى متعال به مردم ابلاغ مىكنند و پيروان دين را از عذاب خدا مىترسانند و آنان در فرا گرفتن هر يك از آنها آزاد و مختار خواهند بود . درست است كه انسان خير و شر و نفع و ضرر خود را به طور اجمال از راه عقل درك مىكند ، ولى همان عقل ، غالباً خود را باخته از خواهشهاى نفسانى پيروى مىنمايد و گاهى نيز راه خطا مىرود . بنابراين قطعى است كه هدايت خدايى بايد از راه ديگرى علاوه بر راه عقل ، انجام گيرد كه آن راه به كلى از خطا و لغزش مصون باشد يا به عبارت ديگر خداى متعال دستورهاى خود را كه از راه عقل اجمالًا به مردم مىفهماند ، از يك راه ديگر تأييد نمايد .
اين راه ، همان راه نبوت است كه خداى متعال دستورهاى سعادت بخش خود را از راه « وحى » به يكى از بندگان خود بفهماند و به وى مأموريت دهد كه آنها را به مردم برساند و آنان را از راه اميد و بيم و تشويق و تهديد ، به متابعت آن دستورات وادار نمايد .
خداى متعال در كلام خود مىفرمايد :
« إِنَّا أَوْحَيْنا إِلَيْكَ كَما أَوْحَيْنا إِلى نُوحٍ وَ النَّبِيِّينَ مِنْ بَعْدِهِ . . .
رُسُلًا مُبَشِّرِينَ