مىگيرند كه : « اگر راست مىگفت به گفتهء خود عمل مىكرد » !
اين دو امر را مىتوان در يك عبارت جمع كرد و گفت : براى اين كه تبليغ صحيح و مؤثر باشد لازم است پيامبر از خطا و معصيت معصوم باشد ، خداى متعال در كلام خود نيز به همين معنا اشاره نموده ، مىفرمايد :
« عالِمُ الْغَيْبِ فَلا يُظْهِرُ عَلى غَيْبِهِ أَحَداً * إِلَّا مَنِ ارْتَضى مِنْ رَسُولٍ فَإِنَّهُ يَسْلُكُ مِنْ بَيْنِ يَدَيْهِ وَ مِنْ خَلْفِهِ رَصَداً * لِيَعْلَمَ أَنْ قَدْ أَبْلَغُوا رِسالاتِ رَبِّهِمْ »
؛ « 1 »
خدايى كه علم غيب پيش او است ، به غيب خود كسى را مسلط نمىكند ، مگر كسى كه خدايش براى اين كار مىپسندد ( پيامبر پسنديده ) و در اين صورت خداى متعال او را تحت مراقبت قرار مىدهد ، تا پيامهاى خدايى دست نخورده به مردم ابلاغ شود .
3 . فضائل اخلاقى را مانند عفت و شجاعت و عدالت و غير آنها داشته باشد ، زيرا اينها همه از صفات پسنديده شمرده مىشوند و كسى كه از هر گونه معصيت مصون است و از دين پيروى كامل مىكند ، هرگز با رذايل اخلاقى لكهدار نمىشود .
هامش
( 1 ) . جن ، آيات 26 - 28