وَ مُنْذِرِينَ لِئَلَّا يَكُونَ لِلنَّاسِ عَلَى اللَّهِ حُجَّةٌ بَعْدَ الرُّسُلِ »
؛ « 1 »
ما به تو وحى كرديم چنان كه به نوح و پيامبرانى كه پس از وى بودند وحى كرديم . . .
پيغمبرانى به سوى مردم فرستاديم كه به پيروان دين مژده ثواب مىداده آنان را اميدوار مىساختند و متمردان را از عقاب خدا مىترسانيدند ، تا آن كه پس از پيامبران ، مردم به واسطهء نداشتن اين نوع هدايت بر خدا حجت نداشته باشند .
صفات پيامبر
از آنچه گذشت ، معلوم شد كه خداى متعال بايد با تعليم غيبى برخى از بندگان خود را به معارف و قوانينى كه ضامن سعادت بشر مىباشد آگاه ساخته ، به سوى آنان بفرستد .
انسانى كه حامل پيامهاى خدايى است ، پيامبر و فرستادهء خدا ناميده مىشود و مجموع پيامهايى را كه از پيش خدا به سوى مردم آورده دين مىگويند .
و نيز روشن شد كه پيامبر بايد :
1 . در انجام دادن مأموريت خود از خطا مصون و معصوم باشد و هيچگونه فراموشى و آفتهاى ديگر ذهنى به وى راه نيابد ، تا آن كه بتواند آنچه را دريافت داشته است بدون لغزش و اشتباه به مردم برساند ، زيرا در غير اين صورت ، هدايت الهى به هدف خود نمىرسد و قانون هدايت عمومى از كليت خود افتاده در مورد انسان از تأثير باز مىماند .
2 . در كردار و گفتار خود از لغزش و معصيت مصون باشد ، چه با وجود معصيت ، اثرى براى تبليغ نمىماند ، زيرا كسى كه كردارش با گفتارش مخالف است ، مردم ارزشى براى گفتارش قائل نيستند و حتى كردارش را دليل بر دروغگويى و شيّاديش
هامش
( 1 ) . نساء ، آيات 163 - 165