نبوت
خداى متعال با قدرت كامله خود ، در حالى كه از هر جهت بىنياز است ، جهان هستى و آفريدههاى گوناگون آن را به وجود آورده و از نعمتهاى بيرون از شمارش برخوردار كرده است .
انسان و هر آفريدهء ديگر جاندار ، از نخستين روز پيدايش تا آخرين روز هستى ، در مهد پرورش وى قرار گرفته هر كدام با نظم و ترتيبى خاص به سوى هدفى معلوم و معين رهبرى شده و پيش مىرود ، در حالى كه در تمام لحظات مورد عنايت شايان او مىباشد .
اگر تنها دورانهاى زندگى خودمان را مورد توجه و تأمل قرار دهيم ، يعنى دوران شيرخوارگى و كودكى و جوانى و پيرى را در نظر بياوريم ، وجدان ما به عنايت كاملى كه خداى متعال به ما دارد ، گواهى خواهد داد و چنانچه در اين مسئله روشن شويم عقل ما بىترديد قضاوت خواهد كرد كه آفريدگار جهان به هر يك از آفريدههاى خود از هر كس مهربانتر مىباشد ، در اثر همين لطف و مهربانى ، هميشه صلاح حال آنها را رعايت مىكند و هرگز بدون حكمت و مصلحت ، به فساد امر و تباهى كارشان رضايت نمىدهد . نوع انسان يكى از آفريدگان خداست و مىدانيم صلاح كار و خوشبختىاش در اين است كه واقع بين و نيكوكار - يعنى داراى عقايد صحيح و اخلاق پسنديده و كردار نيك - باشد .