آن بايد « هيچ » به حساب آيد . . . .
البته طبق مقررات اسلام « كفار حربى » كه اسير شدهاند ، ممكن است به دستور سرپرست مسلمانان آزاد و يا به بردگى گرفته شوند .
در جنگ « هوازن » پيغمبر اكرم صلى الله عليه و آله چندين هزار زن و بچه را يك جا آزاد فرموده و در جنگ « بنى المصطلق » مسلمانان چندين هزار اسير را آزاد نمودند در حالى كه از لحاظ قانون جنگ مىتوانستند همه آنها را به عنوان « برده » نگه دارند !
از سوى ديگر در اسلام ، « بردگان » مانند ساير اعضاى خانوادهاند و همانطور كه با ديگران رفتار مىشود ، بايد با آنان رفتار شود و كسى حق تعدى به آنان را ندارد .
پيغمبر اكرم صلى الله عليه و آله با بردگان مىنشست و غذا مىخورد .
اميرالمؤمنين على عليه السلام دو پيراهن مىخريد بهترين آن دو را به غلام خويش مىداد و پستتر را خودش مىپوشيد . آيا اين را مىتوان در دنياى امروز مشاهده كرد ؟
حضرت رضا عليه السلام هم با بردگان بر سر يك سفره غذا مىنشست و غذا مىخورد .
اسلام دستور مىدهد كه با بردگان به مهربانى رفتار نمايند ، و بر ايشان سختگيرى نكنند ، و به ايشان دشنام ندهند ، و آنان را شكنجه و آزار ننمايند و در موقع نياز ، وسايل ازدواجشان را فراهم كنند يا خود با آنان ازدواج نمايند . خداى متعال در اين مورد مىفرمايد :
« بَعْضُكُمْ مِنْ بَعْضٍ » *
. « 1 »
در اسلام بردگان مىتوانند با اذن مالك ، يا از راهى ديگر خود مالك شوند و مالى را به تصرف و ملك خود در آورند ، و پس از آزادى ، هيچ ننگ و عارى براى آنان نيست ، همانطور كه در زمان بندگى هم نبوده است ، زيرا اسلام ، ميزان بزرگى و فضيلت را تنها « تقوا » مىداند ، و پرهيز كارترين مردم را « بهترين » آنان مىشناسد . و در نظر اسلام يك برده با تقوا ، بهتر از يك فرد آزاد بىتقواست .
هامش
( 1 ) . نساء ، آيه 24