گرفتار عقيده شرك است و با منطق روشن و پند و اندرزهاى حكيمانه زير بارحق و احكام آسمانى نمىرود ، مىجنگد تا در مقابل حق و عدالت خاضع شود .
خلاصهء مقررات اسلام در « جهاد » همين است و به تمام معنا مطابق روشى است كه هر جامعهء انسانى از روى فطرت خود ، با دشمنان حياتى خود دارد .
اسلام على رغم تبليغات مدعيان بد انديش ، دين شمشير نيست ، زيرا اسلام يك رژيم امپراتورى كه دليلش تنها شمشير و بازىهاى سياسى است ، نيست ، بلكه دينى است كه پايهگذار آن خداست و در كلام آسمانى خود ، از راه منطق و عقل با مردم سخن مىگويد و آفريدگان خود را به دينى كه مطابق آفرينش و فطرت آنان است ، دعوت مىكند .
دينى كه تحيت عمومى آن « سلام » و برنامه جهانى آن ، طبق نص صريح قرآن
« وَ الصُّلْحُ خَيْرٌ »
« 1 » باشد ، هرگز دين شمشير و زور نخواهد بود .
در دوران زندگى پيغمبر صلى الله عليه و آله كه نورانيت اسلام همه شبه جزيره عربستان را فراگرفت و مسلمانان گرفتار جنگهاى مهم و مبارزههاى سخت بودند ، تلفات مسلمانان از دويست نفر بالا نرفت و تلفات كفار هم به هزار نرسيد و زهى بىانصافى كه چنين دينى را دين شمشير بنامند .
موارد جنگ در اسلام
كسانى كه اسلام با آنان مىجنگد ، چند طايفهاند :
1 . مشركان ، يعنى جماعتى كه به توحيد و نبوت و معاد قائل نيستند كه بايد اول به اسلام دعوت شوند و به طورى كه هيچ نقطه ابهام و جاى عذرى باقى نماند ، حقايق دين را براى آنان روشن نموده توضيح دهند . پس اگر پذيرفتند ، با ديگر مسلمانان
هامش
( 1 ) . نساء ، آيه 127