بِالْمُؤْمِنِينَ رَؤُفٌ رَحِيمٌ »
؛ « 1 »
پيامبرى به سوى شما آمده كه از خودتان مىباشد گرفتارى و به سختى افتادن شما بر وى ناگوار است . او به همهء شما علاقهمند است و به مؤمنان دلسوز و مهربان مىباشد .
هرگز نمىتوان باور كرد پيغمبر گرامى كه به نص كتاب ، نسبت به امت خود از همه دلسوزتر و مهربانتر بود ، در حكمى از احكام الهى كه براى جامعهء اسلامى بىترديد در درجهء اول اهميت مىباشد و عقل و فطرت سليم بر وجوب آن حكم مىكند ، در همهء مدت عمر خود خاموش نشيند و از بيانش صرف نظر كند .
پيغمبر اكرم صلى الله عليه و آله از همه بهتر مىدانست كه اين سازمان بزرگ و پهناور اسلام ، تنها سازمان ده بيست ساله نيست كه خودش سرپرستى آن را به عهده گيرد ، بلكه سازمانى است همگانى و هميشگى كه بايد تا ابد جهان بشريت را اداره كند . از اين روى بود كه اوضاع ساليان دراز پس از خود را پيشبينى كرده دستورهاى لازم راجع به آنها صادر مىكرد .
پيغمبر اكرم صلى الله عليه و آله مىدانست كه دين سازمانى است اجتماعى و هيچ سازمان اجتماعى نمىتواند بىسرپرست و بدون زمامدار ، حتى يك ساعت سرپاى بايستد ! و به زندگى خود ادامه دهد ، بنابراين ، « سرپرستى » لازم است كه از معارف و قوانين دين نگهدارى نمايد و چرخ جامعه را به گردش در آورد و مردم را به سوى سعادت دنيا و آخرت رهنمايى و رهبرى كند . . . پس اين چگونه متصور است كه فرداى روز رحلت خود را فراموش كند و نسبت به آن علاقه نشان ندهد ؟
پيغمبر اكرم صلى الله عليه و آله عادتش بر اين بود همين كه چند روز براى جنگ يا حج ، از مدينه غيبت مىفرمود ، براى ادارهء امور مردم كسى را به جاى خود مىگماشت و همچنين براى شهرهايى كه به دست مسلمانان مىافتاد فرماندار نصب مىكرد و براى هر لشكر و دستهاى كه به جنگى اعزام مىداشت امير و فرماندهى تعيين مىنمود و حتى گاهى
هامش
( 1 ) . توبه ، آيه 128