پيامبر ، از جانب خداى متعال بايد امامى براى مردم تعيين شود كه حافظ و نگهبان معارف و احكام دين باشد و مردم را به راه حق هدايت كند .
كسى كه محققانه در معارف اسلامى به بحث و كنجكاوى بپردازد و منصفانه قضاوت كند « امامت » يكى از اصول مسلم آيين مقدس اسلام مىباشد و در آياتى كه خداى متعال سازمان دين خود را معرفى مىنمايد ، به اين مطلب تصريح كرده است .
دليل امامت
چنانكه در بحث « نبوت » روشن شد ، مقتضاى عنايت و توجهى كه پروردگار جهان ، به عالم آفرينش دارد اين است كه هر آفريدهاى را به سوى هدف معين - كه رسيدن به درجهء كمال باشد - هدايت نمايد ؛ مثلًا يك درخت ميوه به سوى رشد و نمو و شكوفه درآوردن و ميوه دادن رهبرى مىشود و مسير زندگى آن غير از مسير يك پرنده است . و همچنين يك پرنده نيز راه ويژهء خود را مىپيمايد و هدف مخصوص خود را تعقيب مىكند و به همين ترتيب هر آفريدهاى ، جز رسيدن به سرمنزل مخصوص خودش و پيمودن راه مناسب آن ، به سوى چيز ديگرى راهنمايى نمىشود و معلوم است كه انسان نيز يكى از آفريدههاى خدا و مشمول همين قانون هدايت مىباشد .
همچنين روشن شد كه سعادت زندگى انسان چون از راه اختيار و اراده به دست مىآيد هدايت الهى مخصوص به انسان از راه دعوت و تبليغ و فرستادن دين و آيين به وسيله پيامبران بايد انجام گيرد تا انسان را حجتى بر خداى متعال نباشد . چنان كه آيه شريفه :
« رُسُلًا مُبَشِّرِينَ وَ مُنْذِرِينَ لِئَلَّا يَكُونَ لِلنَّاسِ عَلَى اللَّهِ حُجَّةٌ بَعْدَ الرُّسُلِ »
، « 1 » بر آن دلالت مىكند . همان دليلى كه فرستادن پيامبران و برقرار ساختن دعوت دينى را
هامش
( 1 ) . نساء ، آيهء 165