امامت
يك تشكيلات و سازمان دولتى كه در كشورى به وجود مىآيد و كارهاى عمومى مردم را اداره مىكند خودكار نيست و تا جمعى از افراد شايسته و كاردان در نگهدارى و ادارهء آن كوشش نكنند ، قابل بقا نخواهد بود و مردم را از فوايد خود بهرهمند نخواهد ساخت .
هر سازمان ديگرى نيز كه در جامعههاى بشرى به وجود مىآيد ، مانند سازمانهاى فرهنگى و سازمانهاى مختلف اقتصادى ، همين حكم را دارند و هرگز از گردانندگان شايسته و درستكار بىنياز نيست . و گرنه در اندك زمانى از بين رفته به انحلال خواهند گراييد . اين حقيقت روشنى است كه با نظر سادهاى مىتوان آن را درك كرد و تجربه و آزمايشهاى بسيار نيز به درستى آن گواهى مىدهد .
شك نيست كه سازمان دين اسلام كه مىتوان آن را وسيعترين سازمانهاى جهانى ناميد ، همين حكم را دارد و در بقا و جريان خود ، به نگهبان و گرداننده نيازمند است و پيوسته افراد شايستهاى مىخواهد كه معارف و قوانين آن را به مردم برسانند و مقررات دقيق آن را در جامعهء اسلامى اجرا كنند و كمترين غفلت و مسامحه در رعايت و نگهدارى آن روا ندارند .
سرپرستى امور دين و دنياى جامعهء اسلامى را « امامت » مىناميم و شخص سرپرست و پيشوا « امام » ناميده مىشود . « شيعه » معتقد است كه پس از در گذشت