عوارض شخصيه ، محال است و مراد از عوارض شخصيه كم و كيف و متى و ان يفعل و ان ينفعل و جده و وضع و أين و اضافه است كه توضيح آنها خواهد آمد .
علت محال بودن چنين تماثلى اين است كه لازمهء ابتدايى فرض هر تماثلى ، فرض نمودن دو شى است و تا بين دو شى تمايز نباشد ، فرض دوئيت هم ممكن نيست . پس لازمهء فرض تماثل بين دو شى ، تمايز بين دو شى است و از طرفى مراد از تماثل به تمام جهت ، عدم تمايز بين دو شى و لو در يك جهت است ، پس اساسا فرض تماثل به تمام جهت ، موجب اجتماع نقيضين شده و محال است .
البته به عرض رسيد كه اين بحث فلسفى است و گرنه چون در عرفان سخن از وحدت شخصى وجود و توحيد صمدى قرآنى است ، اصلا بحث تكرار در وجود مطرح نمىشود . بلكه در آنجا بحث از عدم تكرار تجليات وجود است ، يعنى هر لحظه به لحظه براى وجود تجلى خاصى است كه آن تجلى تكرارپذير نيست .
امتناع دارايى دو وجود براى يك موجود
جناب علامه در ادامه مىفرمايند : پس ممتنع است كه يك موجود اكثر از يك وجود داشته باشد ، اعم از اينكه آن دو وجود در يك زمان موجود باشند بدون آنكه عدم زمانى بين آن دو متخلل شود و يا اينكه در دو زمان موجود باشند ، به طورى كه شيئى موجود شود و پس از مدتى معدوم گردد و بعد از آن دوباره موجود شود و به تعبير ديگر عدم زمانى بين دو وجود ، تخلل يابد ، اين هر دو فرض محال است . زيرا در هر دو فرض لازم مىآيد كه عينيّت با دوئيّت جمع شود و اين محال است . و لذا قرآن كريم مىفرمايد :
ما جَعَلَ اللَّهُ لِرَجُلٍ مِنْ قَلْبَيْنِ فِي