تخطي إلى المحتوى الرئيسي

شرح نهاية الحكمة ( فارسى ) — صفحة 179

مساهمون:

ص١٧٩
لا و لا به شرط است . حال گوييم اگر وجوب وجود ، به اجزاء منقسم شود يا هر جزء واجب الوجود است يا نيست ، در صورت نخستين تعدد واجب لازم آيد و به برهان توحيد بارى در فص هفتم و هشتم دانستى كه تكثر و تعدد واجب ، محال است . و در صورت دوم ، تقدم ممكن بر واجب لازم آيد زيرا كه يك يك اجزاى هر جمله بذات خود مقدم بر جمله است و مراد از جمله در اينجا كل است و روشن است كه جزء در وجود اقدم از كل و كل ابعد از جزء است .

متن

1 ) و رابعا : أن ما يلحق الوجود حقيقة من الصفات و المحمولات امور غير خارجة عن ذاته ، اذ لو كانت خارجة كانت باطلة . 2 ) و خامسا : أن للموجود من حيث اتّصافه بالوجود نحو انقسام إلى ما بالذات و ما بالعرض ، فالوجود موجود بالذات بمعنى انّه عين نفسه ، و الماهيّة موجودة بالعرض ، اى أنّها ليست [ متّصفة ] بالوجود بالنظر إلى نفس ذاتها و إن كانت موجودة بالوجود حقيقة قبال ما ليس بموجود بالوجود .

ترجمه

1 ) چهارم اينكه : صفات و محمولاتى كه حقيقتا ملحق به وجود مىشوند امورى هستند كه غير خارج از ذات وجود مىباشند ، زيرا اگر خارج از ذات باشند ، باطل خواهند بود . 2 ) پنجم اينكه : موجود از جهت نحوهء اتصالش به وجود به دو قسم ما بالذات و ما بالعرض تقسيم مىشود ، پس وجود بالذات موجود است بدين معنى است كه