فصل نهّم در صفات ذاتى و اينكه صفات ذاتى خداوند عين ذات متعالى او است
كسانى كه در صفات ذاتى يعنى صفات انتزاعشده از ذات واجب با قطعنظر از اشياء ديگر غيرذات او اختلاف كردهاند ، اقوالى دارند :
قول اوّل قول حكماء
حاصل اين قول اين است كه صفات ذاتيّه ، عين ذات متعالى پروردگار بوده و نيز هر يك از صفات ذاتى عين ديگر صفات مىباشد ( پس برگشت قول حكماء به اثبات دو عينيّت است : عينيّت صفات ذات با ذات پروردگار و عينيّت هريك از اين صفات با صفات ديگر ) .
قول دوّم - قول اشاعره
و آن ، عبارت است از اينكه اين صفات ، زائد بر ذات واجب ، لازم بر ذات بوده و با قدمت ذات ، اين صفات نيز قدمت پيدا مىكنند .
قول سوّم - قول كراميّه
كراميّه « 1 » معتقدند كه اين صفات ، زائد بر ذات بوده حادث مىباشند .
هامش
( 1 ) - كراميّه طائفهاى از متكلّمين ، از فرق صفاتيّه بوده ، و پيرو ابو عبد الله بن كرام مىباشند آنها را بدانروى ،