آسمانى هستند كه به مردم نازل شده است .
* * * تلميذ : آية الكرسى كه عنوان عَلَم بالغلبه پيدا كرده است ، آيا مراد فقط همان يك آيه است كه به :
« وَ لا يَؤُدُهُ حِفْظُهُما وَ هُوَ الْعَلِيُّ الْعَظِيمُ »
« 1 » ختم مىشود ، يا آنكه شامل دو آيهء دنبال اين آيه هم بوده و به :
« أُولئِكَ أَصْحابُ النَّارِ هُمْ فِيها خالِدُونَ » *
ختم مىگردد ؟ !
علامه : به
« وَ هُوَ الْعَلِيُّ الْعَظِيمُ » *
ختم مىشود و به همين جهت اين آيه را كه شامل لفظ كرسى است ، آية الكرسى مىنامند و آن فقرات ديگر ، جزء آية الكرسى نيست و در ادعيه و نمازهاى مستحبه كه آية الكرسى يك بار يا بيشتر وارد شده است ، به همين مقدار اكتفا مىشود .
* * * تلميذ :
« وَ إِذا أَنْعَمْنا عَلَى الْإِنْسانِ أَعْرَضَ وَ نَأى بِجانِبِهِ وَ إِذا مَسَّهُ الشَّرُّ كانَ يَؤُساً * قُلْ كُلٌّ يَعْمَلُ عَلى شاكِلَتِهِ فَرَبُّكُمْ أَعْلَمُ بِمَنْ هُوَ أَهْدى سَبِيلًا »
. « 2 »
اين آيه دو حال مختلف انسان را بيان مىكند ؛ اول : شاكله و ريخت و قالب اوليهء او را كه اين چنين است كه چون ما او را در فراخى و گشايش قرار دهيم و نعمت بر او ارزانى داريم ، غرور و غفلت او را فرامىگيرد و استكبار و خودپسندى و خودبينى او موجب مىشود كه از ما اعراض كرده ، روى گرداند ، و پهلو تهى كند . و چون شرى مانند ضيق و تنگى و گرفتارى و شدت و فقر او را مس كند ، يكباره مأيوس مىگردد و خود را مىبازد ، و سرافكنده و فرومايه و بىمقدار مىشود .
هامش
( 1 ) . آيهء 255 سورهء بقره
( 2 ) . آيات 83 - 84 ، از سورهء اسراء : « و زمانى كه ما بر انسان نعمت بدهيم [ به واسطهء غفلت و غرور ] از ما روى مىگرداند ، و پهلو تهى مىكند ؛ و زمانى كه شرى به او برسد ، مأيوس و سرافكنده مىگردد . اى پيامبر ! بگو : هر يك از افراد بشر طبق شاكله و سازمان صورتبندى و سرشت خود عمل مىكند ، پس پروردگار شما داناتر است به آن كسى كه راه خود را بهتر يافته است . »