خود نمىنوشتند ، اين سورهها و ساير سورهها را بعد از نزول ، بدون يك كلمه يا يك حرف كم و زياد مىخواندند .
معلوم است كه به مجرد آنكه وَحى نازل مىشد ، حضرت كتّابِ وَحى را مىخواستند و به آنها بازگو نموده و آنها مىنوشتند ؛ چون معروف است كه در تمام مدت عمر ، ديده نشد آن حضرت قلمى به دست گيرند و چيزى بنويسند .
اصولًا آيا مىتوان اين را شدت قوّهء حافظه ناميد ؟
آيا در تمام دوران بشريت ، چنين امرى نظيرش ديده شده است ؟ آيا سخنگو و خطيبى ، گرچه ماهرترين و پرحافظهترين خطباى جهان باشد ، بدون ضبط سخنان خود به نوشتن ، و يا به آلت ضبط صوت ، توانسته است فقط دو دقيقه عين عبارات انشا شدهء خود را در هنگام خطابه و سخن گفتن ، بعداً بدون يك حرف پس و پيش يا كم و زياد بازگو كند ؟ اين خود يك معجزهء بسيار عجيب و غريب و آشكارى است .
علامه : آرى ، مطلب همين طور است كه مىگوييد ! رسول اللَّه آياتِ قرآن را بدون يك حرف پس و پيش ، و يا كم و زياد مىخواندند ، و حتى چه بسا مردمى كه قرآن را حفظ مىكردند ، در نزد رسول اللَّه اشتباهات خود را تصحيح مىنمودند .
و از قرآن گذشته ، آن حضرت عينِ عباراتى را كه سالها قبل فرموده بودند ، در موضع حاجت بازگو مىكردند ؛ كأنّه اين عبارت را در همين ساعت فرمودهاند .
در هنگام رحلت پيامبر صلى الله عليه و آله كه حضرت فاطمه عليها السلام بسيار ناراحت بود و گريه مىكرد و « وَاسَوْأَتَاه » ( واويلا ) مىگفت : حضرت به او فرمودند : اى فاطمه ! اين طور سخن مگو ! همان كلمات را بگو كه من در مرگ ابراهيم فرزندم گفتم :
الْقَلْبُ يَحْزَنُ ، وَالْعَيْنُ تَدْمَعُ ، وَلَا نَقُولُ إلَّاحَقّاً ، وَإِنَّا بِكَ يَا إبْرَاهِيمُ لَمَحْزُونُونَ ؛
دل غصهدار است و چشم اشكبار ، و ما سخنى غير از حق نمىگوييم و اى ابراهيم ، ما دربارهء تو اندوهناك هستيم .
ببينيد ! پيغمبر اكرم صلى الله عليه و آله در آخرين ساعات عمر ، كه مرض ، حال عادى آن حضرت
رساله لب اللباب در سير و سلوك اولى الألباب به ضميمه مصاحبات ( طبع جديد ) ( فارسى ) — صفحة 145
مساهمون: السيد محمدحسين الطباطبائي
ص١٤٥