شرافت مكان يا زمان يا حال است .
فصل سوم : نَفخ صُور
خداوند متعال فرمود :
« وَ يَوْمَ يُنْفَخُ فِي الصُّورِ فَفَزِعَ مَنْ فِي السَّماواتِ وَ مَنْ فِي الْأَرْضِ إِلَّا مَنْ شاءَ اللَّهُ »
« 1 » و
« وَ نُفِخَ فِي الصُّورِ فَصَعِقَ مَنْ فِي السَّماواتِ وَ مَنْ فِي الْأَرْضِ إِلَّا مَنْ شاءَ اللَّهُ ثُمَّ نُفِخَ فِيهِ أُخْرى فَإِذا هُمْ قِيامٌ يَنْظُرُونَ »
« 2 »
بنابراين دو نفخه وجود دارد : نفخهء اول براى ميراندن و نفخهء دوم براى زنده ساختن . در آيات ، قرائنى كه با آن بتوان « صور » را از لحاظ لفظى تفسير نمود ، نيامده است . اما معناى لغوى آن يعنى « شاخ » و گاهى نيز آن را سوراخ مىكردهاند و درآن مىدميدهاند ( همانند شيپور ) .
راجع به نفخهء اول تنها در دو آيه از سورههاى « نمل » و « زمر » صحبت به ميان آمده است . لكن در مواضع مختلف قرآن از آن به « صيحه » ، « زجره » ( صيحه ) ، « صاخّه » ( صيحهء شديد ) و « نقر » تعبير گشته است :
« إِنْ كانَتْ إِلَّا صَيْحَةً واحِدَةً فَإِذا هُمْ جَمِيعٌ لَدَيْنا مُحْضَرُونَ »
« 3 » ؛
« فَإِنَّما هِيَ زَجْرَةٌ واحِدَةٌ * فَإِذا هُمْ بِالسَّاهِرَةِ »
« 4 » ؛
« فَإِذا جاءَتِ الصَّاخَّةُ * يَوْمَ يَفِرُّ الْمَرْءُ مِنْ أَخِيهِ »
« 5 » ؛
« فَإِذا نُقِرَ فِي النَّاقُورِ * فَذلِكَ يَوْمَئِذٍ يَوْمٌ
هامش
( 1 ) . نمل ، آيه 87 ؛ به امّت يادآور شو روزى را كه صور دميده شود آن روز هر كه در آسمانها و زمين است جز آن راكه خدا خواسته هراسان و ترسان باشند
( 2 ) . زمر ، آيه 68 ؛ در صور دميده شد پس هر كه در آسمانها و زمين بود جز آنكه خدا خواسته مدهوش مرگ شود . آنگاه دگربار در آن دميده شود كه ناگاه خلايق از خواب مرگ برخيزند
( 3 ) . يس ، آيه 53 ؛ و جز يك صيحه بيش نباشد كه ناگاه خلايق محشر به پيشگاه ما حاضر خواهند شد
( 4 ) . نازعات ، آيههاى 13 - 14 ؛ جز يك صداى مهيب [ كه در صور اسرافيل كنند ] نيست كه ناگاه بدان صدا همه از خاك برشوند
( 5 ) . عبس ، آيههاى 33 - 34 ؛ آنگاه كه صداى بلند [ و نداى قيامت ] به گوش همهء خلق رسد . روزى كه از وحشت آنهر كس از برادرش مىگريزد