بر درختى در بهشت قرار مىگيرند ، همديگر را مىشناسند و از يكديگر راجع به افراد مىپرسند و هر زمان كه روحى از ارواح نزدشان مىآيد به هم مىگويند : رهايش كنيد چه او اكنون از نزد هول و هراسى عظيم سر رسيده است . سپس از او مىپرسند فلانى چه كرد ؟ اگر پاسخ گويد او را زنده ترك گفتهام ، اميدى به دو بندند و اگر پاسخ دهد كه او مرده است ، گويند : ها ! فرو افتاد ، فرو افتاد ( يعنى در جهنم ) » . 107
چنين معنايى در اخبار بسيارى آمده كه البته همگى فقط دربارهء مؤمنان است . اما وضع كافر ، به زودى روايات مربوط به آن خواهد آمد .
ديدار مُردگان با خانوادههاشان
در كافى از امام صادق عليه السلام نقل شده كه : « مؤمن پس از مرگ با خانوادهء خود ديدار مىكند و درمورد وضع آنها ، آنچه را كه از آن مسرور مىگردد ، مىبيند و آنچه را كه از آن اندوهناك شود ، بر او مخفى ماند » . 108
و نيز در كافى از امام صادق عليه السلام نقل شده كه : « هيچ مؤمن و كافرى نيست كه در هنگام ظهر نزد خانوادهء خويش حاضر نگردد ، وقتى مؤمن خانوادهاش را در حال انجام اعمال صالح مىبيند ، خداوند را حمد گويد و وقتى كافر خانواده خويش را در حال انجام اعمال صالح بيند ، بر آنان غبطه خورد » . 109
در كافى از اسحاق بن عمّار منقول است كه : « از ابىالحسن اول عليه السلام پرسيدم آيا شخصى كه از دنيا رفته خانوادهء خويش را ديدار مىكند يا نه ؟ حضرت فرمود : آرى .
سپس پرسيدم هر چند گاه ؟ فرمود : بنابه منزلتى كه نزد خدا دارد ، هر هفته ، هر ماه يا هر سال . بعد پرسيدم به چه شكلى نزد خانوادهاش حضور مىيابد ؟ پاسخ داد : بهصورت پرندهاى لطيف كه بر ديوار خانهشان فرود آيد و بر آنان مشرف گردد و هر گاه كه آنان را در خير و خوبى بيند ، در شادى و سرور شود و هرگاه كه آنان را در سختى و حاجتى بيند ، غمگين و اندوهناك گردد » . 110