از « نظر بر خداوند » كه در اين آيهء شريفه آمده همان مشاهدهء قلبى است كه از جهت و جسميّت و تشبيه خالى است ؛ و آيهء ديگر شاهد اين گفته است كه فرمود :
« فَمَنْ كانَ يَرْجُوا لِقاءَ رَبِّهِ فَلْيَعْمَلْ عَمَلًا صالِحاً وَ لا يُشْرِكْ بِعِبادَةِ رَبِّهِ أَحَداً »
« 1 » كه در اينجا « لقاء » را بر علم نافع و عمل صالح مترتب ساخته است .
نكتهاى ديگر در آيهء شريفه
نسبت به آيهء شريفه
« لَهُمْ ما يَشاؤُنَ فِيها وَ لَدَيْنا مَزِيدٌ »
« 2 » نكتهء ديگرى هم وجود دارد : اثبات « زيادهاى در نزد خداى سبحان » ( لدينا مزيد ) بعد از وعده به اينكه هر چه بخواهند برايشان حاضر است ، مىفهماند كه اين زياده از تحت خواست و مشيّت آنان خارج است و از طرف ديگر واضح است كه اين زياده نوعى كمال است و هر كمالى هم مورد خواست انسان است ، پس لامحاله جهت عدم وقوع زيادهء مذكوره در تحت خواست و مشيّت ، آن است كه محدود به حدّى نيست ، چون هر چه كه تحت مشيّت و خواست واقع گردد به حد درخواهد آمد .
نكاتى ارزشمند پيرامون رحمت الهى
در تفسير قمّى درمورد تعبير « لدينا مزيد » از امام عليه السلام نقل نموده كه « مراد نظر به رحمت خداست » . 241 مؤلّف گويد : شايد مضمون اين روايت را بتوان از اين آيه نيز استفاده نمود :
« لِيَجْزِيَهُمُ اللَّهُ أَحْسَنَ ما عَمِلُوا وَ يَزِيدَهُمْ مِنْ فَضْلِهِ وَ اللَّهُ يَرْزُقُ مَنْ يَشاءُ بِغَيْرِ حِسابٍ »
« 3 » كه بيان مىكند كه « مزيد » كه « رزق به غير حساب » است ، از « فضل »
هامش
( 1 ) . كهف ، آيه 110 ؛ پس هر كس كه به لقاى پروردگار خويش اميد بسته است ، به اعمال صالح روى آورد و از شركدر عبادت ربّ خويش روى برتابد
( 2 ) . ق ، آيه 35 ؛ [ در بهشت ] براى آنان هرچه بخواهند حاضر است و زيادهاى نيز در نزد ماست
( 3 ) . نور ، آيه 38 ؛ تا خدا در مقابل بهترين اعمال ايشان جزا و ثواب عطا فرمايد و از فضل و احسان خويش بر آنبيفزايد و خدا هر كه را خواهد روزى بىحدّ و حساب بخشد