تذييل اول بر مكتوب اول مرحوم شيخ رحمه الله
چنانچه از سبك استدلال و بيان مرحوم شيخ روشن و پيداست ، اساس جواب بر قول به تشكيك وجود و اصالت وى استوار مىباشد ، و اينكه اصيل در خارج يك حقيقت مشكّكه ذات مراتب مختلفه مىباشد كه به واسطهء قوّت و ضعف و اوليّت و ثانويّت و تقدّم و تأخّر ، اختلاف دارند ؛ اختلافى كه برگردد بما به الاتّفاق ؛ چه مفروض اين است كه : غير از اين حقيقت ، حقيقت ديگرى نداريم ؛ و هر چه جز او فرض شود ، يا عين اوست يا غير او ؛ و غير باطل است بالفرض ؛ پس عين او خواهد بود .
و چون اختلاف به نحو تقدّم و تأخّر و شدّت و ضعف فرض شده ، لهذا مرتبهء عاليه بايد مشتمل شود به مرتبهء دانيه و زياده ؛ لكن زيادةٌ غيرُ خارجةٍ منالذات . زيرا مرتبهء دانيه ، فاقدِ كمالى است كه با مرتبهء عاليه است على النّحو المذكور . پس مرتبهء دانيه انتزاع مىشود از او معناى وجود ، و حقيقت مشتركه ؛ و أيضاً عدم مرتبهء عاليه از حدّ ذاتش . و اين است مراد از اينكه مرتبهء دانيه ، وجودى است مخلوط با عدم . والّا عدم كه نقيض وجود است ، راهى به حريم نقيض خود ندارد .
و اين است مراد از حدّ وجودى من حيث إنّه وجودىّ . چه حدّ وجودى خارج از حقيقت نمىشود ؛ و الّا فرض مرتبهء تشكيكى ، فرض خلف خواهد بود ؛ چنانچه واضح است .
و از اينجا معلوم مىشود كه : حدّ وجودى ، حيثيّت عدميّه است در وجود ؛ به