لَهُمْ فِيها زَفِيرٌ وَ شَهِيقٌ * خالِدِينَ فِيها ما دامَتِ السَّماواتُ وَ الْأَرْضُ إِلَّا ما شاءَ رَبُّكَ إِنَّ رَبَّكَ فَعَّالٌ لِما يُرِيدُ * وَ أَمَّا الَّذِينَ سُعِدُوا »
( هود ، آيات 106 - 108 ) و از نظر حساب و ساير اوضاع روز قيامت سه قسم فرموده ، اهل عمل صالح و اعتقاد مرضى و عكس آن و جماعت « مستضعفين » كه در دنيا حجت بر ايشان تمام نشده ، اينان اهل حساب و سؤال هستند و كارشان به خدا مانده تا در حقشان چه امر فرمايد ،
« وَ آخَرُونَ مُرْجَوْنَ لِأَمْرِ اللَّهِ إِمَّا يُعَذِّبُهُمْ وَ إِمَّا يَتُوبُ عَلَيْهِمْ »
( توبه ، آيهء 106 ) و از نظر ديگر ، اهل سعادت را به اصحاب ميمنه و سابقين قسمت فرموده و اقسام را سه قسم معرفى مىكند :
« وَ كُنْتُمْ أَزْواجاً ثَلاثَةً * فَأَصْحابُ الْمَيْمَنَةِ ما أَصْحابُ الْمَيْمَنَةِ * وَ أَصْحابُ الْمَشْئَمَةِ ما أَصْحابُ الْمَشْئَمَةِ * وَ السَّابِقُونَ السَّابِقُونَ * أُولئِكَ الْمُقَرَّبُونَ »
( سورهء واقعه ، 7 - 11 )
و اينكه گفته مراد قرآن از آدم عليه السلام آدم كلى است نه يك نفر و جزئى ، زيرا اولًا : خدا مىفرمايد به آدم از بهشت پايين برويد در حالى كه بعضى از شما دشمن بعضى ديگرند ، معلوم مىشود همهء بشر با خلقت آدم خلق شده در بهشت بودند و همه معصيت كردند حتى پيغمبران و اگر آدم يك فرد بشرى بود و گناه كرد ، بيرون كردن ديگران از بهشت ظلم مىبود و خدا از ظلم منزّه است و ثانياً : خدا مىفرمايد ما از همهء بشر پيمان گرفتيم ، پس همه با خلقت آدم خلق شده بودند و گناه كرده بودند كه بعداً از همهشان پيمان گرفته شده و ثالثاً : اگر پيغمبران همه با خلقت آدم خلق شده و گناه نكرده بودند ، ايشان را به اين دنيا فرستاده ، به اين سختى و زحمت و رنج گرفتار كردن باز ظلم بود .
اين گفتار اشتباه ديگرى است ، زيرا اولًا : ما قصهء آدم را از تورات و انجيل يا از افسانههاى باستانى نگرفتهايم ، اين امر از قرآن گرفته شده و قرآن با نهايت روشنى آدم عليه السلام را يك فرد بشرى - كه پدر همهء بشر بعدى باشد - معرفى مىكند و مىفرمايد :
« يا أَيُّهَا النَّاسُ اتَّقُوا رَبَّكُمُ الَّذِي خَلَقَكُمْ مِنْ نَفْسٍ واحِدَةٍ وَ خَلَقَ مِنْها زَوْجَها وَ بَثَّ مِنْهُما رِجالًا كَثِيراً وَ نِساءً »
( سورهء نساء ) قرآن كريم به زبان « عربى مبين » - يعنى