چنانچه اشاره فرمودهاند دربارهء عموم علم امام عليه السلام روايات متواتره در جوامع حديث شيعه موجود است .
و نگارنده مىخواهد دربارهء آيهء تطهير در اينجا آنچه به نظر مىرسد بنگارد و به طور فشرده آنچه از آيهء شريفه فهميده مىشود در دسترس ارباب فضل و دانش بگذارد و تقليد از گفتههاى پيشينيان را كه دربارهء آيهء شريفه گفتهاند ننموده و تفكر كردن در مفاد آيهء مباركه را به كنار نگذارد و تدبر در آيهء شريفهء قرآن مطلب را دربارهء علم امام روشنتر سازد .
نزد ما شيعهء اماميه جاى شك و شبهه نبوده و ضرورى است كه آيهء تطهير در حق پنج بزرگوار آل عباء عليهم السلام نازل شده و روايات شيعه و سنى متواتراً بر آن دلالت دارد .
و آيهء شريفه به تنهايى نازل گشته و منضماً به آيات ديگر قبلى و بعدى در نزول شركت نداشته و احدى از مسلمين در اين مطلب شك ندارد .
و آيهء شريفه دلالت بر دفع رجس مىكند ، چون رسول الله صلى الله عليه و آله داخل مفاد آيه شريفه است ، رفع رجس نيست كه زوجات رسول الله صلى الله عليه و آله داخل مفاد آيه باشند چنانچه از حضرت يوسف عليه السلام دفع سوء و فحشا كرده :
« كَذلِكَ لِنَصْرِفَ عَنْهُ السُّوءَ وَ الْفَحْشاءَ »
و حسنين عليهما السلام داخل آيهاند بالاتفاق و در آن موقع آنها به حد بلوغ نرسيده بودند و اين مطلب قرينهء قطعى است و دلالت مىكند كه دفع رجس است پس زوجات قطعاً داخل معناى آيه نيستند .
و اراده در آيهء شريفه ارادهء تكوينى است ، چون تعلق به فعل شخص مريد دارد نه به فعل غير كه تشريعى باشد ، پس ارادهء تكوينى ازلى خدا تعلق يافته كه از اهلبيت عليهم السلام ارجاس را پاكيزه گرداند .
و لذا اين پاكيزه گردانيدن را اختصاص به اهلبيت عليهم السلام داده و با كلمهء « انّما » حصر بر آنها كرده است .
و مراد از اراده در آيهء شريفه ارادهء مستتبعه به فعل است و ممكن نيست صرف