ديگرى نيست ، سپس سه اسم آن را ، خلق به آن نياز داشتند ، هويدا ساخت ، و يك اسم آن را نهان داشت و آن همان اسمى است كه درگنجينه است و با آن سه اسمى كه آشكار و ظاهر گشته ، پوشيده شده و آن سه عبارتند از : اللَّه ، تبارك وسبحان . خداى سبحان براى هر اسمى از اين اسماء ، چهار ركن مسخر فرمود كه جمعاً دوازده ركن مىشود ، سپس دربرابر هر ركنى ، سى اسم كه فعل منسوب به آنها هستند ، آفريد ، كه عبارتند از :
رحمان ، رحيم ، ملك ، قدوس ، خالق ، بارى ، مصوّر ، حىّ ، قيّوم ، بىچرت و خواب ، عليم ، خبير ، سميع ، بصير ، حكيم ، عزيز ، جبار ، متكبر ، على ، عظيم ، مقتدر ، قادر ، سلام ، مؤمن ، مهيمن ، منشى ، بديع ، رفيع ، جليل ، كريم ، رازق ، زندهكننده ، ميراننده ، باعث و وارث . اين نامها با اسماى نيكوتر تا سيصد و شصت نام كامل شود ، فروع اين سه اسم مىباشند ، و آن سه ، اركانند و آن يك ، اسم پوشيدهء درگنجينه ، با اين اسماى سه گانه پنهان شده است ، و اين است معناى كلام خداوند كه : بگو : « اللَّه » را بخوانيد يا « رحمان » را بخوانيد ، هر كدام را بخوانيد ، نامهاى بهتر از آن اوست » . « 1 »
اين روايت شريف با صراحت بيان مىكند كه مقصود از « اسم آفريده شده » ، لفظ نيست و يك امر مجرّد مىباشد نه جسمانى يا مثالى .
و از آن استفاده مىشود كه مراد از « اسم يگانهء پنهان » ، همان مقام « احديّت » است ، زيرا آن مقام است كه با اسماى سهگانه : اللَّه ، تبارك و سبحان ، نهان شده است ؛ و آن سه اسم همان هويّت ، جمال وجلال مىباشند ، چرا كه خلق در تحقق يافتن ذات ولوازم آن ، به اين جهات سه گانه ( هويت ، صفات ثبوتى وصفات سلبى ) نيازمندند ، و اما اگر خلق در مقايسه بامقام احديّت لحاظ شوند ، چيزى از آنها باقى نخواهد ماند .
و درقسمت ديگر روايت فرمود : « سپس دربرابر هر ركنى ، سى اسم كه فعل منسوب به آنها ( يعنى اسماى دوازده گانه ) هستند ، آفريد » . كه از طرفى آفريدن از آن
هامش
( 1 ) . در ص 29 و 30 گذشت