نطفه ، سى روز در رحم است و سى روز ، خون بسته است و سى روز ، پاره گوشت است و سى روز ، تمام آفريده و تمام ناآفريده است وآنگاه كه چهار ماه ، تمام شود ، خداوند تبارك و تعالى ، دوفرشته آفريننده را سويش فرستد تا به اوصورت دهند ، و روزى واجلش و سعيد بودن وشقى بودنش را بنويسند .
اين مضمون درروايات ديگر نيزآمده است .
3 . در توحيد و محاسن از ابن حازم نقل است كه امام صادق عليه السلام فرمود :
إِنَّ اللَّهَ عَزَّوَجَلَّ خَلَقَ الْسَّعادَةَ وَالشِّقاوَةَ قَبْلَ أَنْ يَخْلُقَ خَلْقَهُ ؛ فَمَنْ عَلِمَهُ اللَّهُ سَعيداً لَمْ يُبْغِضْهُ أَبَداً ، وَإِنْ عَمِلَ شَرَّاً أَبْغَضَ عَمَلَهُ وَلَمْ يُبْغِضْهُ ؛ وَإِنْ كانَ عَلِمَهُ شَقِيّاً لَمْيُحِبَّهُ أَبَداً وَإِنْ عَمِلَ صالِحاً أَحَبَّ عَمَلَهُ وَأَبْغَضَهُ ؛ لِما يَصيرُ إِلَيْهَ فَإِذا أَحَبَّ اللَّهُ شَيْئاً لَمْ يُبْغِضْهُ أَبَداً وَإِذا أَبْغَضَ شَيْئاً لَمْ يُحِبَّهُ أَبَداً ؛ « 1 »
خداوند عزّ وجلّ سعادت وشقاوت را پيش از آنكه خلقش را بيافريند ، آفريد ؛ پس خداوند آن كس را كه اهل سعادت دانست ، هرگز دشمن ندارد ؛ و اگر عملش ناشايست باشد ، عملش را دشمن دارد ، نه خودش را ؛ و آن كس را كه اهل شقاوت دانست ؛ هرگز دوستش ندارد ، و اگر عملش شايسته باشد ، عملش را دوست دارد ، نه خودش را ، به خاطر سرانجامىكه سوى آن مىرود ؛ پس هرگاه خداوند چيزى را دوست بدارد ، هرگز آن را مبغوض نخواهد داشت ؛ و اگر چيزى را مبغوض دارد ، هرگز دوستش نخواهد داشت .
4 . محمدبن حسن صفّار در بصائرالدرجات از محمدبن عبداللَّه ، نقل مىكند كه امام صادق عليه السلام فرمود :
خَطَبَ رَسُولُاللَّهِ صلى الله عليه و آله و سلم النَّاسَ ، ثُمَّ رَفَعَ يَدَهُ الْيُمْنى قابِضاً عَلى كَفِّهِ فَقالَ : أَتَدْرُونَ ما في كَفّى ؟ قالُوا : اللَّهُ وَ رَسُولُهُ أَعَلْمُ ؛ فَقالَ : فيها أَسْماءُ أَهْلِ الْجَنَّةِ ، وَأَسْماءُ
هامش
( 1 ) . توحيد ، باب 58 ، ص 357 ، ح 5 ؛ محاسن ، كتاب مصابيح الظلم ، ص 279 ، ح 405