و مانند :
فَكَيْفَ إِذا جِئْنا مِنْ كُلِّ أُمَّةٍ بِشَهِيدٍ وَ جِئْنا بِكَ عَلى هؤُلاءِ شَهِيداً
. « 1 »
و همچنين از روش رسول الله صلّى الله عليه و آله و سلّم و دعوت تمام افراد بشر را بدين اسلام ، و نوشتن نامه براى مَلِك روم و ايران و حَبشه و سائر نقاط از هر طائفه و ملّت ، وضوح اين معنى كالشَّمسِ فى رابعةِ النَّهار است .
البتّه در قبال اين آيات ، آياتى ديگر هم هست كه موهِم اختصاص دعوت باشد ؛ مانند :
هُوَ الَّذِي بَعَثَ فِي الْأُمِّيِّينَ رَسُولًا مِنْهُمْ يَتْلُوا عَلَيْهِمْ آياتِهِ .
« 2 »
و مانند :
وَ لِكُلِّ أُمَّةٍ رَسُولٌ فَإِذا جاءَ رَسُولُهُمْ قُضِيَ بَيْنَهُمْ بِالْقِسْطِ وَ هُمْ لا يُظْلَمُونَ .
« 3 »
و مانند :
وَ ما أَرْسَلْنا مِنْ رَسُولٍ إِلَّا بِلِسانِ قَوْمِهِ لِيُبَيِّنَ لَهُمْ فَيُضِلُّ اللَّهُ مَنْ يَشاءُ وَ يَهْدِي مَنْ يَشاءُ وَ هُوَ الْعَزِيزُ الْحَكِيمُ .
« 4 »
و ليكن با نصوصيّت عموميّت دعوت رسول الله از آيات فوق ، إيهام اين آيات به اختصاص دعوت ، مردود است .
هامش
( 1 ) آيهء 41 ، از سورهء 4 : النّسآء : « پس چگونه است در وقتى كه ما از هر امّتى گواهى مىآوريم ، و اى پيغمبر ! تو را گواه بر آن گواهان قرار مىدهيم . »
( 2 ) صدر آيهء 2 ، از سورهء 62 : الجمعة : « اوست خدائى كه در ميان امّى ها ، فرستادهاى از خود آنها فرستاد تا آيات خدا را بر آنها تلاوت كند . »
( 3 ) آيهء 47 ، از سورهء 10 : يونس : « و از براى هر طائفهاى رسولى است ، چون رسول آنها بيايد ، در بين آنها به عدل حكم مىشود و آنها مورد ظلم و ستم واقع نخواهند شد . »
( 4 ) آيهء 4 ، از سورهء 14 : إبراهيم : « و هيچ پيغمبرى را نفرستاديم مگر با زبان قوم خودش ، براى آنكه روشن كند براى آنها ، پس خدا گمراه مىكند كسى را كه بخواهد و هدايت مىكند كسى را كه بخواهد ؛ و اوست عزيز و حكيم . »