الشِّمالِ عِزِينَ
* أَ يَطْمَعُ كُلُّ امْرِئٍ مِنْهُمْ أَنْ يُدْخَلَ جَنَّةَ نَعِيمٍ * كَلَّا .
« 1 »
اين آيات مباركات نيز بحسب ظاهر مىخواهند همان مطلب را برسانند كه خلقت و آفرينش اوّليّهء انسان هَلوعيَّت است كه همان بى صبرى و بى ثباتى و شتاب زدگى و بى قرارى باشد ، كه لازمهاش در مواردى كه به او عنايتى بشود و مالى بدست آورد و يا صاحب قدرت و اعتبارى گردد مَنوعيَّت است كه همه را
هامش
( 1 ) آيات 19 تا 38 و صدر آيهء 39 ، از سورهء 70 : المعارج : « بدرستيكه انسان بى صبر و ثبات و بى تحمّل و حريص آفريده شده است . زمانيكه به او بدى و شرّى اصابت كند ، سخت جزع كننده و فرياد برآورنده است . و زمانيكه به او خوبى و خيرى برسد ، بشدّت منع كننده و باز دارنده است . مگر نمازگزاران : آنان كه در نماز خود بطور پيوسته دوام دارند . و آنان كه در اموال خود حقّى براى فقير سائل و فقير محروم معيّن مىكنند . و آنان كه به روز پاداش و جزا تصديق دارند . و آنان كه از عذاب پروردگارشان در بيم و ترس هستند . چون كسى از عذاب پروردگار تو مأمون نخواهد بود . و آنان كه آلات تناسل خود را از آميزش با ديگران محفوظ و مصون نگاه مىدارند ، مگر براى جفت هايشان و يا براى كنيزهائى را كه مالك شدهاند ، كه در اين صورت با آميزش با آنها مورد ملامت قرار نمىگيرند . و كسانى كه غير از اين دو صورت ، در جستجوى آميزشى باشند آنان حقّاً از متجاوزان و متعدّيان هستند .
و آنان كه رعايت حقوقِ امانت و عهد خود را مىنمايند . و آنان كه به شهادتهاى خود ، استوار و بر آن قيام دارند . و آنان كه بر نمازهاى خود محافظت مىكنند . اين گروه هستند كه در بهشتها منعَّم و مكرَّم بوده و با إعزاز و گراميداشت سكونت دارند .
پس بچه سبب و بچه علّت ، افراديكه كافرند گردِ تو جمع مىشوند و دور و بر تو مىگردند و چشمهاى خود را به تو مىدوزند ؟ و از طرف راست و چپ پيش مىآيند و اشاره مىكنند ؟
آيا هر يك از افراد آنها چنين طمع خامى در سر مىپرورد كه در بهشت نعيم داخل گردد ؟ نه ! ابداً چنين نخواهد بود . »