مرحوم آية الله علّامه حاج شيخ آقا بزرگ طهرانى هيچ ممرّ معاشى نداشت و از حال ايشان كسى با خبر نبود . صد سال بعلم و اسلام و تشيّع خدمت كرد ؛ و مجاهدات ارزنده و آثار نفيس و بى نظيرى از خود بيادگار گذاشت كه امروز مورد استفادهء تمام اهل تحقيق و تتبّع و محور مراجعات نويسندگان است .
اين مرد شب و روز مشغول نوشتن و زحمت كشيدن و جمع آورى اسناد و مدارك نوشتجات بود . وضع خانهء او عيناً مانند يك طلبهء معمولى ، ساده و بلكه پائين تر ؛ و شدائدى كه تحمّل نموده است فوق تصوّر است
. علّامهء أمينى صاحب « الغدير » تا قبل از مشهوريّت و معروفيّت ، در تنگى معاش بسر مىبرد ؛ و حتّى براى طبع اوّل دورهء « الغدير » با مشكلاتى مواجه شدند .
و اين يك نقص بزرگ در دستگاه روحانيّت فعلى از نقطهء نظر كيفيّت ادارهء امور مالى است .
چرا بايد افرادى كه در رشتههاى خاصّى چون فلسفه و عرفان و كلام و تفسير و حديث و تاريخ و رجال و غيرها عمرى را مىگذرانند ، و با وجود سرمايههاى سرشار فقهى ؛ بعلل كمك به اسلام و نياز جامعه بدين علوم و پر كردن مواضع ضعف ، و بعلّت پاسدارى و سنگربانى از حريم مكتب ، بايد حتّى از يك زندگى ساده و معمولى محروم ؛ و براى إمرار معاش و حفظ آبرو و حيثيّت دچار هزار اشكال گردند .
بودجهء صندوق مسلمين كه بعنوان سهم امام به حوزهها ارسال مىشود ، از عطف توجّه بچنين افرادى دريغ ؛ و قبول سهم امام براى چنين كسانى - بتوسّط متصدّيان و مباشران - موجب قبول ذُلّ استخفاف و تحقير و تسليم
مهر تابان ( طبع جديد ) ( فارسى ) — صفحة 100
مساهمون: السيد محمدحسين الطباطبائي
ص١٠٠