كه معروف به تائيّهء كبرى است علاقهمند بودند .
و در أشعار فارسى « ديوان خواجه حافظ شيرازى » را مىستودند . و از أشعار عرفانى فارسى و عربى ، گهگاهى براى دوستان غزلى آرام آرام مىخواندند . و دربارهء اينكه سالك بايد يكسره همّ و غمّ خود را به خدا مصروف دارد ، و در صدد زياده طلبى و فضيلتى ابداً نبوده باشد ؛ بلكه بايد هَمَّش خدايش باشد ، و توشهء راهش همان ذُلّ عبوديّت ، و راهنماى او محبّت او بوده باشد ؛ كراراً اين اشعار را مىخواندند ، و مىفرمودند : شاعر در نشان دادن راه فنا و نيستى غوغا كرده است
: رَوَتْ لى أحاديثَ الْغَرامِ صَبابَةٌ * بِإسْنادِها عَنْ جيرَةِ الْعَلَمِ الْفَرْدِ
وَ حَدَّثَنى مَرُّ النَّسيمِ عَنِ الصَّبا * عَنِ الدَّوْحِ عَنْ وادى الْغَضَى عَنْ رُبَى نَجْدِ
هامش
اين ابيات ، بعضى از قصيدهء ايشان است ، و تمام آن را در « كيهان فرهنگى » سال ششم ، آبان ماه 68 ، شمارهء 8 ، ص 9 ، ذكر نموده است .
( أشعار نغز بجاى مانده از حضرت علّامه كه نمونههائى از آن نيز در صفحات 90 تا 94 و 435 اين كتاب مىآيد ، شاهد بر قريحهء عالى شعرى ايشان مىباشد ؛ ولى خصوص ابيات فوق - بجز بيت سوّم و چهارم كه از مثنوى « پروانه و بلبل » ايشان است و در ص 92 و 93 از همين كتاب مىآيد - و بقيّهء آن كه در « كيهان فرهنگى » آمده است ، ابياتى است از مثنوى « نقش بديع » غزّالى مشهدى ، كه بطور پراكنده در صفحات 55 تا 64 نسخهء خطّى آن در كتابخانهء مركزى آستان قدس رضوى على ثاويه آلاف التّحيّة و الثّناء به شمارهء 10422 ، مذكور است .
و در « كشكول » شيخ بهائى ( طبع سنگى ، ص 562 ، و طبع انتشارات فراهانى ، ج 3 ، ص 359 و 360 ) و « ريحانة الادب » ج 4 ، ص 236 و « لغت نامهء » دهخدا ( ذيل نام شاعر ) و غير ذلك نيز آن را از غزّالى مشهدى نقل نمودهاند . و بنابراين نسبت دادن آن در روزنامهء قدس و غير آن به حضرت علّامه - همانطور كه برخى متذكّر شدهاند - صحيح نمىباشد - م . )