مقامات العلية في موجبات السعادة الأبدية ( خلاصه معراج السعادة وحلية المتقين ) ( فارسي ) — صفحة 90

بعضى گفته‌اند كه عُجب آن است كه صفتى يا نعمتى كه داشته باشد بزرگ شمرد و از منعم آن فراموش كند . و فرق عُجب با كبر آن است كه متكبّر خود را بالاتر از غير بداند و مرتبه‌ى خود را بيش‌تر شمارد و در عُجب پاى غيرى در ميان نيست ؛ بلكه مُعجِب آن است كه به خود ببالد و از خود شاد باشد . و خود را شخصى بداند و منعم را فراموش كند . و اگر به صفت خويش شاد باشد ، از اين راه كه نعمتى است از حق تعالى كه از فيض و لطف خويش به او كرامت فرموده نه از استحقاقى كه اين شخص دارد عُجب نخواهد بود . به خلاف آن كه اگر آن صفت را به جهت كرامت و مرتبه‌ى خود در نزد خدا داند و استبعاد كند كه خدا سلب آن نعمت را كند و ناخوشى به او برساند ، از خدا به جهت عمل خود توقّع كرامت داشته باشد ، اين را دَلال « 1 » و ناز گويند ، اين از عُجب بدتر است . و مخفى نماند كه عُجب از اعظم مهلكات است ، و از حضرت باقر عليه السلام مروى است كه « دو نفر داخل مسجد شدند ، يكى عابد ، ديگرى فاسق . چون از مسجد بيرون رفتند فاسق از جمله‌ى صدّيقان بود و عابد از جمله فاسقان ! و سبب اين بود كه عابد داخل مسجد شد و به عبادت خود مىباليد و در اين فكر بود ، « 2 » و فكر فاسق در پريشانى از گناه و استغفار بود » .