مقامات العلية في موجبات السعادة الأبدية ( خلاصه معراج السعادة وحلية المتقين ) ( فارسي ) — صفحة 88

بسيار است و در صفت حسد اشاره به آن خواهد شد ؛ ان شاءَ اللَّه تعالى . فصل : بدان كه از آثارى كه مترتّب مىگردد بر عداوت و حِقد ، ضرب و فحش و لعن و طعن است . و بسا باشد كه اينها از مجرّد غضب نيز صادر گردند . و مىشود كه به جهت همنشينى با اوباش و فُسّاق و كسانى كه هرزه گو و معتاد به فحش اند فحش دادن عادت كسى مىشود كه بدون دشمنى و غضب فحش بر زبان او جارى مىگردد . و شكّى نيست در خباثت اين اوصاف ، اما ضرب كه عبارت از زدن است ؛ پس بدون جهت شرعيه حرام است ، هيچ كس تجويز آن نكرده است . وامّا فحش و هرزه گويى ، منشأ آن خباثت و دنائت نفس است . و در حديث نبوى صلى الله عليه و آله است « 1 » كه : « همانا خدا بهشت را حرام كرده است بر هر فحّاش هرزه گوى كم حيايى كه باك نداشته باشد از هر چه بگويد و هر چه به او بگويند . و چنين شخصى را اگر تفتيش كنى و تفحّص نمايى و به حقيقت امر او برخورى هر آينه يا بى او را كه ولدالزّناست يا نطفه‌ى پدرش با نطفه‌ى شيطان ممزوج شده و او به هم رسيده . « 2 » و نيز مروى است كه : « دشمن‌ترين مخلوقات در نزد خدا بنده‌اى است كه مردم از زبان او حذر نمايند » . « 3 » پس سزاوار است از براى مؤمن كه زبان خود را از هرزه‌گويى و فحش نگاه دارد . بلكه الفاظ ركيكه را كه در عرف مستهجن است به عبارات صريحه ذكر نكند ؛ مانند الفاظى كه متعلّق است به زنان و بول و غايط و بعض عيوب‌ها . « 4 »