و از آن جهت چنين است كه دوست داشتن ، محبّان و دوستداران را به يارى كردن دوستداشته شدگان و محبوبان ، و برآوردن نيازهاى ايشان و پاسدارى از كرامتشان برمىانگيزد ، و اين در حقّ علما واجبتر است . نيز در حديث آمده است كه سستى كردن در حقوق فقرا موجب رسيدن عذاب دردناك از جانب خدا مىشود . « 1 » و چون ايمان كامل و نيرومند گردد ، به دوستى خدا مبدّل مىشود * ( ( يُحِبُّهُمْ وَيُحِبُّونَه ) * « 2 » ( خدا ) ايشان را دوست مىدارد و ايشان خدا را دوست مىدارند ) . و در پى دوستى خالق دوستى مخلوق مىآيد . و خدا كسى را دوست نمىدارد كه بندگان و آفريدگان او را دوست نداشته باشد . و چون شخص بندگان خدا را دوست بدارد ، سعى در خدمت كردن به ايشان مىكند . و آنان گونه هاى مختلف دارند ، كه از جمله اين پنج تاست :
- جاهل ( 1 ) .
- غافل ( 2 ) .
- گمراه ( 3 ) .
- غنى ( 4 ) .
- فقير ( 5 ) .
پس انسان مؤمن ، جاهل و نادان را تعليم مىدهد ، و غافل را بر سر ياد مىآورد ، و گمراه را هدايت مىكند ، و غنى را از واجبات مالى و اقتصادى گوناگونش با خبر مىسازد ، و از فقير حمايت مىكنند . . . و اين ، سيرت انبيا « ع » و اوصيا « ع » است كه همگان را دوست بدارند ، و هيچ كس از مهربانى و رحمت و نيكى و خدمت ايشان محروم نماند ، حتى دشمنان و مخالفان .
و مقصود از فقر همين وضعى نيست كه از گدايان و ولگردان در
هامش
« 1 » . « تحف العقول » ، از « وصيّتهاى امام صادق - ع - به عبد اللَّه بن جندب بجلَّى » .
« 2 » . « سورهء مائده » : 54 .