قال : : و الأخوّة . « 1 » اين وجه هيجدهم است ، و آن اين است كه حضرت رسول - صلّى اللّه عليه و آله - چون مؤاخات نمود ميانهء صحابه حضرت امير - عليه السّلام - را براى خود گذاشت و با او مؤاخات نمود به نحوى كه سابق گذشت كه با ديگرى [ ب - 322 ] اين نحو مؤاخات دست به هم نداد / * الف / 242 / و متحقّق نشده . « 2 »
قال : : و وجوب المحبّة . « 3 » اين وجه نوزدهم است ، تقريرش اين است كه حضرت امير - عليه السّلام - محبّت و مودّت او واجب است دون غيرش از صحابه ، پس افضل از ايشان خواهد بود قطعا . بيان مقدّمه اولى آن است كه : آن حضرت - عليه السّلام - از « ذوى القربى » بود ، پس مودّت او واجب است موافق آيهء
( قُلْ لا أَسْئَلُكُمْ عَلَيْهِ أَجْراً إِلَّا الْمَوَدَّةَ فِي الْقُرْبى )
« 4 » و به اين استدلال محبّت جميع سادات و افضليّت ايشان مىرسد سيّما به انضمام حديث كافى كه از ائمهء اطهار منقول است كه « امامت مختصّ يكى از ما است « 5 » و محبّت نسبت به جميع واجب است » به نحوى كه در كتاب فضايل السّادات « 6 » ايراد نمودهايم . و افضليّت ايشان به دلايل ثابت است ، و قبول نكردن اين دلايل هاشميّه معلوم است كه از عناد
هامش
( 1 ) . كشف المراد / 392
( 2 ) . ر . ك : تاريخ دمشق ج 1 / 117
( 3 ) . كشف المراد / 392
( 4 ) . شورى / 23
( 5 ) . اصول كافى ج 1 / 525 - 535
( 6 ) . فضايل السادات / 157