قال : : منع فاطمة - عليها السّلام - فدكا مع ادعائه النحلة لها ، و شهد على - عليه السّلام - و امّ ايمن ، و صدّق الازواج فى ادعاء الحجرة لهنّ ، و لهذا ردّها عمر بن عبد العزيز . « 1 »
اين دليل ديگر است بر طعن ابى بكر و عدم صلاحيّت او در امامت ، و آن اين است كه اظهار عداوت و تعصّب باطل بر امير المؤمنين - عليه السّلام - و بر فاطمه - عليها السّلام - [ ب - 300 ] نمود از جهت ادّعاء فدك ، پس گفت حضرت فاطمه - عليها السّلام - كه نبى - صلّى اللّه عليه و آله - به من بخشيده بود فدك را « 2 » ، پس تصديق قول آن حضرت با وجود آن كه معصومه بود نكرد ، و علم داشتند كه آن حضرت - عليها السّلام - از اهل جنّت است .
و به شهادت نيز على « 3 » - عليه السّلام - و امّ ايمن را آورد ، پس گفت ابا بكر كه يك مرد و يك زن كافى نيست « 4 » ديگر مرد يا زن بايد تا ثابت شود بخشش ، آن حضرت - عليها السلام - و به روايتى حسنين - عليهما السّلام - و امّ ايمن نيز شهادت دادند ، و ابو بكر نامه نوشت و داد فدك را به حضرت [ فاطمه ] - عليها السّلام - و عمر آن را از حضرت فاطمه گرفته پاره كرد ، و حال آن كه در حيات حضرت رسول - صلّى اللّه عليه و آله - آن را مالك و متصرّف بود .
و بعد از امتناع عمر روز ديگر كه حضرت امير - عليه السّلام - آمد به نزد ابو بكر وقتى كه مهاجر و انصار در او جمع بودند ، و سؤال از
هامش
( 1 ) . كشف المراد / 373
( 2 ) . ر . ك : مجمع الزوائد ج 7 / 49 - كنز العمال ج 2 / 158 و ميزان الاعتدال ج 2 / 228
( 3 ) . كذا
( 4 ) . ر . ك : كنز العمال ج 3 / 178 و ج 4 / 4