خروفين » - يعنى دو برّه را و كرّه اسب ششماهه را نيز خروف مىگويند - و حكم چنين شده بود كه هر روز دو خروف را قربان كنند ، يكى را در بامداد و يكى را در عشا دائمى ، و هميشه اين نحو نمايند مستمرا و منقطع شد اين حكم و فانى شد اين نحو تعبّد از ايشان .
پس هرگاه تأبيد در اين صور مذكوره اين نحو باشد كه دلالت بر دوام نكند منتفى خواهد بود دلالت تأبيد در نقل « تمسّكوا بالسبت / * الف / 213 / ابدا » بر آنچه مراد يهود است قطعا ، نهايت اين سخن آن كه دلالت مىكند تأبيد مذكور بر دوام به حسب ظاهر ، ليكن ظواهر الفاظ گاه متروك مىشود به اعتبار وجود ادلّه معارضه با آنها .
قال : : و السمع دلّ على عموم نبوته - صلّى اللّه عليه و آله - . « 1 » رفتهاند قومى از نصارى به اين كه محمّد - صلّى اللّه عليه و آله - مبعوث به عرب خاصّه است و سمع - يعنى آنچه از آيات مسموع شده - تكذيب قول ايشان مىكند ، چنانچه خداى - تعالى - فرموده
( لِأُنْذِرَكُمْ بِهِ وَ مَنْ بَلَغَ )
« 2 » و ايضا فرموده
( وَ ما أَرْسَلْناكَ إِلَّا كَافَّةً لِلنَّاسِ )
« 3 » و سورهء جن دلالت بر بعثت آن حضرت - صلّى اللّه عليه و آله - بر ايشان نيز دارد . و گفتهء نبى - صلّى اللّه عليه و آله - كه مبعوث شدم بر اسود و احمر دالّ است بر عموم .
گفته نشود كه چون مىشود كه به همه مبعوث شده باشد [ ب - 286 ] و حال آن كه جمعى كه خطاب آن حضرت را نمىفهمند
هامش
( 1 ) . كشف المراد / 359
( 2 ) . انعام / 19
( 3 ) . سبأ / 28