شطرى از اموال نقود و اثمان بود ، و شطرى املاك و ضياع و چهار پايان ، و شطرى اجناس و امتعه و اقوات و بصناعات تا اگر خللى به طرفى راه يابد اطراف ديگر بمؤنث صرف رود .
اما در خرج بايد كه از چهار چيز احتراز كند اول از تشديد و تقتير دوم از اسراف و تبذير سوم از ريا و مباهات چهارم از سوء تدبير چنان كه در بعضي مواضع زياده از اقتصاد و در بعضى كمتر از آن به كار برد
و مصارف مال بايد كه در سه وجه محصور بوده باشد يكى در ديانت و طلب قربت به حضرت عزت همچو صدقات و زكات دوم در سخاوت و بذل و ايثار معروف همچو هدايا و تحف و ميراث و صلاة سوم در ضرورت و آن طلب ملايم يا دفع مضرت بود ، أما طلب ملايم همچو اخراجات منزل از وجوه ماكل و مشارب و ملابس و غير آن ، و أما دفع مضرات مانند آنچه بظلمه و سفها دهند تا نفس و مال و عرض از ايشان محفوظ ماند .
و در صنف اول كه حاصل ديانت و طلب قربت بود چهار شرط رعايت بايد كرد اول طلب نفس و انشراح صدر و عدم تلهف و تأسف بر آن ظاهرا و باطنا دوم اخلاص در آن بىتوقع شكرى يا انتظار جزائى و انتشار ذكرى سوم اخفا آن و تخصيص جمعى كه نهفته و نيازمند باشند و صورت حال خود با كسى نتواند نمود چهارم آنكه بافشاى آن هتك سر مستحقان نكند .
و در صنف دوم كه از افعال اهل فضيلت است پنج شرط بايد نگاه داشت اول تعجيل دوم كتمان سوم تصغير و تحقير آن اگرچه بسيار بود چهارم مواصلت چه قطع ادا بنسيان كند پنجم وضع در موضع خود
و در صنف سوم شرط اقتصاد است و بس .
فصل چهارم [ در تدبير و سياست اهل ]
در تدبير و سياست اهل ، باعث بر تاهل بايد كه دو چيز بود : حفظ مال و طلب