باب چهارم در حج و عمره
عمره بمذهب ابو حنيفه و مالك سنت مؤكد است و پيش ديگران فريضه و اداء حج اسلام بيحصول پنج شرط صورت نبندد : اسلام و حريت و بلوغ و عقل و استطاعت كه صحت بد نيست و قدرت بر زاد و راحله زياده از نفقه هر كه شرعا نفقه برو واجبست تا رفتن و آمدن و زياده از قضأ دين و مسكن و لباس و خدمتكار و آنچه لا بد او باشد و امن طريق .
و بمذهب مالك قدرت بر راحله شرط استطاعت نيست تا اگر پياده تواند رفت برو واجب شود .
و اگر كسى را مرض مزمن باشد كه به شدن از آن ممكن نبود و مال داشته باشد و بهيچگونه به خود نتواند گذاردن برو واجب شود كه ديگرى را با جرت گرفتن تا براى او حج بگذارد و اجير بمذهب شافعى و احمد بايد كه يك بار حج گذارده باشد بر خلاف ديگران و ابتداى وقت حج شوال است تا عاشر ذو الحجة اما فرايض و اركان حج بمذهب ابو حنيفه دو چيز است :
يكى وقوف بعرفه .
دوم طواف زيارت و احرام پيش او شرطست مانند ركن و واجبات شش چيزاند :
يكى احرام گرفتن از ميقات و احرام پيش ديگران ركن است و ميقات اهل مدينه ذو الحليفه است و ميقات اهل شام و مصر جحفه و ميقات اهل عراق ذات عرق و ميقات اهل يمن يلملم و ميقات اهل نجد قرن و هركرا خانه درون اين مواقيت باشد ميقات او از خانه او باشد .