يكى آن بر زن اصلا نيست .
دوم آنكه هست .
سيم آنكه بر او واجب شود ليكن مرد ازو ادا كند و كفاره روزه بمذهب ابو حنيفه و شافعى مرتبست يعنى اگر قادر باشد بنده آزاد كند و اگر نتواند دو ماه پيوسته روزه دارد و اگر نتواند شصت مسكين را طعام دهد و بمذهب مالك و احمد مخير است يعنى اگر خواهد بنده آزاد كند و اگر خواهد روزه دارد و اگر خواهد طعام دهد و اين كفاره باتفاق هر چهار به روزه ماه رمضان مخصوص است .
اما بمذهب صادق عليه السّلام باكل و شرب معتاد و غير آن و جماع مطلقا قضا و و كفاره واجب شود و اگر كسى جنب شود و عمدا غسل نكند تا صبح بر آيد يا بعد از جنابت بىنيت غسل بخسبد تا روز هم قضا و كفاره واجب شود و خفتن جنب بعد از آنكه دو بار بيدار شده باشد به نيت غسل تا بر آمدن صبح و رسانيدن غبار به حلق به اختيار و استمنا همين حكم دارد و كفاره رمضان پيش او همين است و بر مرد و زن لازم شود و اگر بحرامى افطار كند اصح روايات آنست كه هر سه واجب شود و كفاره در افساد روزه رمضان و قضاء او بعد از زوال و نذر معين و اعتكاف فريضه لازم شود و در سفر و مرض كه در روزه خوف زيادتى و بيمارى يا دراز كشيدن آن باشد افطار مباح است بمذهب هر چهار
ليكن پيش ابو حنيفه و شافعى و مالك روزه فاضلتر است و بمذهب احمد افطار و بمذهب صادق عليه السّلام افطار واجبست و اگر روزه دارند درست نباشد .
و از عمر و ابو هريره همچنين مرويست پس روزه درست به اتفاق مذاهب آن باشد كه بر نيت قربت كه در جزوى از شب واقع شده باشد با تعيين آن و امساك از اكل و شرب معتاد و غير معتاد و از جماع مطلقا و استمنا و اگر در سفر يا مريض باشد بايد كه روزه ندارد و اگر بدارد قضا كند .
نفائس الفنون في عرائس العيون ( فارسى ) — صفحة 488
مساهمون: أبو الحسن الشعراني
ص٤٨٨