ندبيت مندوبات بدليل يا بتقليد بود و بعد از احضار در دل آرد كه اصلى فرض الظهر اداء لوجوبه على « 1 » قربة الى اللّه و تلفظ بدين واجب نيست مگر آنكه انديشه نتواند كرد .
اما اگر با قصد قلبى تلفظ نيز كند بهتر باشد و بيشتر علماء اينمذهب بر آنند كه نيت به غير عربى درست نباشد الا مع العجز « 2 » و در اين نيت چهار چيز را متعرض بايد شد :
يكى تعيين نماز دوم وجوب يا ندب ، سوم اداء يا قضاء چهارم قربت . و واجبست كه بر حكم نيت باشد تا آخر نماز و بعد از آن تكبير احرام مقارن به نيت چنان كه ذكر رفت و صورت آن اللّه اكبر است و بس پس اگر اكبر اللّه يا اللّه الاكبر بگويد نماز باطل شود .
و قرائت و فاتحه با هر حرفى و تشديدى و ترتيبى كه دروست و قرائت سورتى ديگر تمام و و الضحى و الم نشرح يكسورهاند و همچنين لايلاف و الم تر كيف چنان كه اگر بعد از فاتحه يكى از اينها بخواند عمدا نماز باطلشود بقول بعضى
و همچنين اگر بعضى از سوره بخواند و اگر بسم اللّه الرحمن الرحيم نيز بگويد نماز باطل شود .
و بجهر خواندن در نماز صبح و دو ركعت اول از نماز شام و خفتن و در باقى باخفات و ركوع و بياراميدن در او و تسبيح و با حالت قيام رفتن و بياراميدن درو
هامش
( 1 ) از حضرت امام جعفر صادق « ع » نصى در اين قيود نيامده است اما چون مذهب آن حضرت « ع » بر اعتبار حسن و قبح عقلى است و عدل از اصول است و هر عمل كه از انسان صادر شود اگر عين آن عمل را كه شارع فرموده است نيت نكرده و غرض مكلف از انجام آن و محرك وى وجوب يا ندب آن نباشد آن عمل در عقل مستحسن نباشد لذا همه اين قيود لازم است تا عامل مستحق مدح و ثواب گردد
( 2 ) اين قول پيش ما معروف نيست و نيت از مقوله معنى است نه لفظ تا عربى و غير عربى را در آن فرق توان نهاد اما چون عربى در بيان معانى قويتر است اگر تصور الفاظ عربى كند با قصد معنى واقعى آن هر چند عربى نداند اولى است