28 الإمام الصّادق « ع » -
عن معلَّى بن خنيس قال : خرج أبو عبد الله « ع » في ليلة رشّت - و هو يريد ظلَّة بني ساعدة - فاتّبعته فإذا هو قد سقط منه شيء فقال :
« بسم الله ، اللَّهمّ ردّه علينا » . قال : فأتيته فسلَّمت عليه فقال : « أنت معلَّى ؟ » قلت : نعم ، جعلت فداك ، فقال لي : التمس بيدك فما وجدت من شيء فادفعه إليّ » ، فإذا أنا بخبز منتشر ( منتثر ) كثير ، فجعلت أدفع إليه ما وجدته ؛ فإذا أنا بجراب أعجز عن حمله من خبز . فقلت : جعلت فداك ، أحمله على رأسي . فقال : « لا ، أنا أولى به منك ، و لكن امض معي » . قال : فأتينا ظلَّة بني ساعدة ، فإذا نحن بقوم نيام ، فجعل يدسّ الرّغيف و الرّغيفين ( تحت ثوب كلّ واحد منهم ) ، حتى أتى على آخرهم ، ثمّ انصرفنا ، فقلت : جعلت فداك ، يعرف هؤلاء الحقّ ؟ فقال : « لو عرفوه لواسيناهم بالدّقّة » ؛ و الدّقّة هي الملح . « 1 »
( 1 ) امام صادق « ع » - معلَّى بن خنيس مىگويد : امام صادق « ع » ، شبى بارانى به قصد رفتن به « ظلَّهء « 2 » بنى ساعده » از خانه در آمد ، من هم به دنبال او روانه شدم ، ناگاه چيزى از دست او بر زمين افتاد ؛ گفت : « بسم الله ، خدايا آن را به ما بازگردان » . . . من نزديك رفتم و سلام كردم ، فرمود : « معلَّايى ؟ » گفتم : آرى ، فدايت شوم ؛ فرمود : « با دستهايت بگرد ، و هر چه پيدا كردى بردار و به من بده » ؛ تا گشتم متوجّه شدم كه نان فراوانى ريخته و پراكنده شده است ، به جمع كردن آنها پرداختم و هر چه را مىيافتم به دست ايشان مىدادم ؛ در آن لحظه به انبانى نان برخوردم كه من از بردن آن ناتوان بودم ، گفتم : فدايت شوم ، آن را بر روى سر گذارده مىآورم . فرمود : « نه ، وظيفهء من است كه آن را ببرم ، ليكن تو همراه من بيا » . . . آمديم تا به « ظلَّهء بنى ساعده »
هامش
« 1 » . « وسائل » 6 / 278 - 279 و 284 ؛ « خصال » / 79 .
« 2 » . « ظلَّه » ، بر وزن « قلَّه » ، يعنى : سايبان ، فضاى سقفدار ، نام محلَّى بوده است در كنار « مدينهء طيّبه » .