شرح
( 35 ) ص 103 / امير كبير او را در تذكره ، بد ياد كرده ؛ مقصود از « او » ، ايوب ابو البركه است از قضات سدهء 9 ه . ق . كه امير عليشير نوائى در مجالس النفائس ( ص 115 ) از او به بدى ياد كرده است و اين بيت را وصف حال وى دانسته :ديو شيطان صفت ابو البركه * باد جايش هميشه در دركه( 36 ) ص 110 / در آن فن رسالهاى نوشته ؛ شهاب الدين معمائى چندين رساله در معمّا نوشته است .
از آن جمله است : شرح دستور معما ؛ مخزن الجواهر ؛ دستور معماى منظوم .
( 37 ) ص 113 / معمّاهاى مشكل را مىگشوده . . . ؛ مقصود مؤلّف زين الدين محمود بن عبد الجليل واصفى است از نويسندگان سدهء 10 ه . ق . او در 890 ه . ق . در هرات زاده شد و مقارن استيلاى شاه اسماعيل صفوى بر خراسان از هرات به قصد ماوراء النهر فرار كرد و در نزد ازبكان شيبانى تقرّب يافت و در آنجا بدايع الوقايع را نوشت كه يكى از مهمترين منابع فرهنگى قرن 10 ه . ق . محسوب است . از همين اثر او علاقه و هم توانايى او به معمّا و گشودن معماهاى مشكل توسط او بدست مىآيد .
( 38 ) ص 114 / مولانا واصفى در تتبّع آن پنج غزل گفته ؛ غزلهاى موردنظر مؤلّف كه زين الدين واصفى سروده ، توسط خود زين الدين واصفى در بدايع الوقايع مجال طرح و بحث يافته است .
( 39 ) ص 114 / قصيدهء شتر و حجرهء كاتبى . . . ؛ اين قصيده يكى از قصايد مشهور در نيمهء دوم قرن 9 ه . ق . محسوب بوده و به مناسبت التزام كاتبى واژههاى شتر و حجره در هر بيت ، به اين نام شهرت يافته و بسيارى از شعراى سدههاى 9 و 10 ه . ق . آن را تتبع كردهاند و تفصيل اين تتبّع را زين الدين واصفى در بدايع الوقايع ، 2 / 352 به بعد ، آورده است .
( 40 ) ص 121 / مطلع حيدر كلوچ ؛ موضوع موردنظر مؤلّف را امير عليشير نوائى در مجالس النفائس ، 152 - 153 و شفيق در شام غريبان ، 72 - 77 كه به احوال و آثار حيدر كلوچ پرداختهاند ، متعرض نشدهاند .