اوّل ، از سعادتهاى « 1 » وهبى ايمان جبلّى است و شرف اسلام ازلى ، كه چون « 2 » بر ناصيهء اقبال « 3 » هر سعادتمندى كه در روز الست « 4 » به دست حقايقنگار عنايت ازلى ، رقم هدايت لميزلى نگاشته باشند كه
مَنْ يَهْدِ اللَّهُ فَهُوَ الْمُهْتَدِ وَ مَنْ يُضْلِلْ فَلَنْ تَجِدَ لَهُ وَلِيًّا مُرْشِداً
، و بر صحيفهء « 5 » دل الهامپذير هر مقبلى كه به تحريك بنان حقايق بيان « جفّ القلم بما هو كائن » 30 ، عنوان دولتنشان
أُولئِكَ كَتَبَ فِي قُلُوبِهِمُ الْإِيمانَ
، مرقوم داشته باشند ، يقين كه چون در عالم صورت به عزّ رتبت سرورى و شرف مرتبهء پادشاهى و دادگسترى « 6 » رسد ، البتّه هميشه از رهنمايى سابقهء لطف خدايى و از بركت و يمن آن ايمان عطايى ، تمام « 7 » اوامر و نواهى او با شرايع و نواميس الهى مطابق افتد و به ميل طبيعى ، بىباعث شرعى و ارشاد سمعى به نشر آثار عدل و انصاف و به حصر و حفاظ ملك از آفات « 8 » جور و اعتساف راغب و طالب گردد و چون در اجراى احكام و مراعات خواصّ و عوامّ به عدالت و دينپرورى بالطّبع مايل بود و در تميز مظلوم از ظالم به اقتضاى فطرت ، او را توفيق حاصل شود « 9 » ، يقين كه قوانين شريعت مصطفوى و ضوابط ملّت نبوى او را همچو قسطاس مستقيمى نمايد « 10 » در دست صيرفى « 11 » بصير و نمودار « 12 » جام جهاننمايى باشد « 13 » در نظر حكيم خبير .
نظم « 14 »
دل او را ز شمع ايمان نور 31 * ظلمت ظلم از حريمش دور
يافته دين ز سعىشان رونق * نزد عاقل امام بوده بحقّ « 15 »
شاهىاش كرده شرع را تأييد * دولتش داده عدل را تجديد
شرع « 16 » ازين يافتهست « 17 » رونق و زيب * زندقه يافته از آن آسيب
هامش
( 1 ) . م : سعادات .
( 2 ) . م : - چون .
( 3 ) . س : - اقبال .
( 4 ) . م : ازل است .
( 5 ) . م : در حقيقت .
( 6 ) . م : شاهى و فرمانگسترى .
( 7 ) . م : همگى .
( 8 ) . م : آفت .
( 9 ) . م : افتد .
( 10 ) . م : باشد .
( 11 ) . م : + و فاقد .
( 12 ) . س : نمودارى .
( 13 ) . س : نمايد .
( 14 ) . م : شعر .
( 15 ) . س :« يابد ايمان به سعى او رونق * اهل اسلام را خليفه ز حق » .( 16 ) . م : شرع را .
( 17 ) . س ، م : از او مىرسد .