در افتد ، بنشيند بر جاى و هيچ سخن نگويد تا « 1 » خود كار ايشان « 1 » بصلاح باز آرند .
و در ميان صوفيان وكيل خداى نباشد ، چنان كه گويد : وقت نمازست يا گويد « 2 » تا نماز كنيم ، باعث طاعت نباشد كه ايشان مستغنىاند از طاعت فرمودن « 3 » كسى « 4 » كه ايشان خود مترصدند مر اوقات طاعت را « 5 » . و در ميان ايشان بسيار نخندد « 6 » و نيز گران جانى نكند و ترش روى نباشد كه چنين كس را پاى افزار نهند « 7 » . و اگر وقتى طعام شيرين يابد « 8 » اگر چه اندك باشد پيش ايشان برد و بعذر اندكى گويد :
هر چند كم بود نخواستم كه رسنى « 9 » كنم كه حلوا بصوفيان سزاوارتر و من درين معنى دو بيتى گفتهام :
شعر
من صوفيم اى روى تو از خوبان فرد * هر كس داند پير و جوان و زن و مرد
حلواست لب سرخ تو از شيرينى * حلوات به كار « 10 » صوفيان بايد كرد
هر گه كه چنين كنى تمام راستى و جوانمردى « 11 » بجاى آورده باشى كه شرط راستى و جوانمردى « 11 » اينست كه گفتم .
امّا آن گروه كه ايشان را از صورت مردمى تن و جان « 12 » و حواس رسيد يعنى كه جوانمردى و راستى و دانش آن پيغامبراناند عليهم السلام از انكه هر جسدى كه درو اين سه صفت موجود بود ناچاره « 13 » پيغامبرى مرسل بود يا وصى يا حكيم
هامش
( 1 ) ، ل : خود ايشان كار خويش : ن و پ : ايشان خود كار خود ؛ ب : خود ايشان كار خود
( 2 ) - ل افزوده : خيزيد ؛ ن : برخيزيد ؛ ب : خيزيم ؛ پ : خيزيت نماز كنيت يا نماز كنيم
( 3 ) ، ل و ب : تا گران نشود
( 4 ) ، ن : ندارد
( 5 ) ، ن : ندارد
( 6 ) - ل و ن و ب و پ : نخندد ؛ نسخهء اساس : نخورد ؛ بقياس ديگر نسخهها و جملهء بعد ، اصلاح شد
( 7 ) - ل و ن و پ : خوانند
( 8 ) - در اصل : بايد ، بقياس ل و ن و ب و پ اصلاح شد
( 9 ) - در اصل چنين است ؛ پ : بخواستم كه رستى كنم ؛ ل : نخواستم كه زشتى كنم ؛ ب : نخواستم كه زشتى كنم ؛ ن : نخواستم كه رسى كنم ؛ رك . ص 255 / 1 ح و تعليقات
( 10 ) - ل و ن و ب : حلوا در كار
( 11 ) - ل و ن و ب افزوده : محبان
( 12 ) - در اصل : بجان ، بقياس ل و ن و ب اصلاح شد
( 13 ) - ل و ب ناچار