و اگر زردى بر ظاهر مرواريد باشد آن را چهل شبانروز در شيرهء انجير فرغارد . بعد از آن در قدحى كند و قدرى صابون و شخار و بوره همه متساوى اجزا در آن قدح كند و بر آتش فحم دو ساعت بنهد و ندمد . آنگاه فرو گيرد و بگذارد تا سرد شود . زردى آن برود .
و اگر مرواريد سرخ باشد آن را در شير تازه بجوشانند .
آنگاه به اشنان پارسى و كافور و شبّ يمانى برابرگرفته و معجون كرده به شير تازه آن مرواريد را طلى قوى كنند و در ميان خميرى به شير سرشته گيرند و در تنورى معتدل حرارت بندند ، سفيد شود .
و اگر مرواريد زرد را سه شبانروز در حمّاض ترنج نهند و به سپيدهء تخممرغ بشويند به غايت سفيد شود . اين نيز از تجربه دورست .
سخن در محافظت مرواريد
اگر خواهند كه مرواريد را به احتياط تمام نگاه دارند در قاروره كنند و سرش به صاروج استوار كنند و هر سال يك دو بار از شيشه برون آورد و باد بدهد و باز در قاروره كند و سرش به گچ محكم كند و جاى نمناك و گرم ننهند و جايى كه بخار غفن درو پيچد .
سخن در خاصيت مرواريد
ارسطو گويد طبع انواع و اجناس مرواريد سرد و ترست و پيش اطباى هند معتدل .
و مصوّل كرده در مفرّحات و معجونها دل را قوّت دهد