باب يازدهم در جهاد و كيفيت قتال با اهل حرب و فرستادن سرايا .
و اين باب مشتمل بر چهار فصل است .
فصل اول ، در معنى جهاد و دار الحرب و احكام متعلقه بدان .
بدان ايّدك اللّه تعالى كه جهاد در لغت عبارت از مبالغه و كوشش است به قدر وسع و طاقت ، و در شرع عبارت از كوشش است در محاربهء كفار به قدر وسع و طاقت .
و فقها مغازى حضرت پيغامبر را صلى اللّه عليه و سلم سير خوانند ، و او جمع سيرت است . و از اين جهت مغازى را سير خوانند ، كه اول امور آن سير بجانب عدو است ، و مراد سيرتها و معاملات آن حضرت است با غازيان و كفّار . و در كتاب « مغرب » گفته كه اصل سيرت حالت سير است ، ليكن در زبان شرع معلّب شده بر امور مغازى و آنچه بدان متعلق است . همچنين نقل كرده در كتاب « كفايه » ؛ و اما معنى دار الحرب ؛ در كتاب « فصول عمادى » گويد : اختلاف كردند علماى ما در آنكه دار الاسلام كى دار الحرب مىشود ؟ امام اعظم رحمه اللّه گفته كه دار الاسلام دار الحرب نمىشود الّا باجراى احكام شرك در او . و شرط ديگر آنكه باشد متصل بدار الحرب ، و ميان او و دار الحرب مصرى ديگر نباشد از آن مسلمانان . و شرط سيوم آنكه نماند در او مسلمانى يا ذمّئى آمن بامان اول . پس ما دام كه موجود نگردد در او اين شروط ثلاثه دار الحرب نمىگردد . و امام محمّد رحمه اللّه در « سير كبير » گفته كه معنى آنكه باقى نماند در او مسلمى يا ذمّئى آمن بامان اوّل ،