و بر در آن آويزند علم توانگريستكه خداوند آن به هيچ حال درويش نگردد و هيچ جائى غريب نباشد و جهل درويشى استكه صاحب آن اگرچه مال بسيار دارد درويش بود و در شهر خود نيز غريب غرض از نماز ياد كردن خداست و غرض از روزه قهر كردن قوت غضب و شهوت و فائدهء زكات آنكه دوستى مال از دل بيرون كنند و درويشان فرومانده را بنوازند و فائده حج آنكه در سفر از ديدن غرائب و عجايب بسيار قدرت آفريدگار معلوم كنند و با اهل معرفت صحبت دارند و آداب و اخلاق كسب كنند پس هركه پيوسته با ياد حق است بمعنى پيوسته در نماز است و هركه شهوت و غضب او مقهور است بمعنى پيوسته روزهدار است و هركه محبت مال از دل بدر كند و درويشانرا بنوازد و حاجات برآرد بمعنى پيوسته در زكات دادنست و هركه بيشتر اوقات در عجايب آسمان و زمين فكر كند و در كمال قدرت او تأمل نمايد و اكتساب اخلاق و آداب كند بمعنى پيوسته در حج گذاردنست و السلام على من اتبع الهدى و از غايت محبت كه سلطانرا با اهل بيت طيبين و طاهرين بوده در ايام سلطنت خود سكه و خطبه بنام ايشان فرمود و در خداترسى بمثابهء بود كه در حدود باكريه بدرويشى رسيد آندرويش چنان كه عادت او بود به خدمت قيام نمود سلطان خواست تا در حق او انعامى كند درويش ابا نمود چونسلطان مبالغه فرمود درويش گفت بزروسيم و جامه احتياجى نيست اما اگر فرمان شود كه چون درويشان جاه نقطى ( ! ) زحمت ايشان سلطانرا سخن درويش خوش آمد و با او دست برادرى گرفت و فرمود مرا فراموش مكن آندرويش بنابر مواخات هرسال جهة او هديه بفرستادى و سلطان آن را بيكى از نزديك خود قرامحمد سپردى تا بفروشد و بهاى آن را مقرر نمود كه بعد از وفات صرف كن و ديگر چيزها شود و در تاريخ گزيده مسطور است كه در زمان الجايتو سلطان از مولانا جمال الدين ميرك كه عالمى عاقلى مقبول القول بود مرويست كه در اين سالها به شهر نيك از بلاد تركستان رسيدم حكايتى عجيب در آن يك ماه واقعشده بود همه زبانها بذكر آن موافق و آنچنان كه در آنسال لشكر كفار بجنك ايشان آمده مردم تركستانرا بمحاربهء ايشان ميفرستادند و از شهر نيك مردى قرابهادرنام با آن مرد بجنگ رفت و شهيد شد بعد از يك گوشه خانه قرابهادر كه عيال و اطفال او در آنجا بودند آوازى شنيدند كه منم قرابهادر مرا فلانروز كفار شهيد كردند اكنون مرا اينجا خوشست و من بدينشهر با هفتاد هزار روح باستقبال پيرهزنى آمدهايم كه درخواهد گذشت بعد از 3 روز
زينت المجالس ( فارسى ) — صفحة 913
مساهمون: مجد الدين محمد الحسيني ( مجدى )
ص٩١٣