از ميان ب ج دوارش است و ميان دا سه ارش ، ح متقدّم است از سهگانه كى بر دنبه باشذ در پيش ز و ميانشان يك ارش و نيم ح ط ى بر نهاذ مثلّثى منفرج زاويه است ، يا يب يج بر خطّى مستقيماند و از شمال و مشرق و بجانب جنوب و مغرب نهاذه ، ز قوسى تمام دارذ و هريك را از هم قدر يك ارش و نيم دورى است و ز ح يا بر نهاذ مثلّثى متساوى اضلاعست و آن را بطين گويند ، دوّم منازل قمر و بيرون صورت از سوى شمال از شرطين [ و پنجگانه خارج صورت ا نيّر بر شمال دوگانه كى بر سراواند مقدار ] دو ارش دورى دارذ در ميان پنجگانه ، چهار ستاره مثلّث و در پيش ناطح ستارگان بسيارند كى در عدد و حساب نيايند .
ثور : ( 452 ) بر صورت سى و سه « 1 » ستارهاند و [ پانزده ] بيرون ، نيّر كى بر طرف قرن شمالى است و بر پاى راست ممسك الاعنّه باشذ و مؤخّر [ او ] صورت سوى مغرب و جنوبست و مقدّم [ بناحيه مشرق ] و سرو بجانب مشرق دارذ و يك نيمه پيذا باشذ از آنچ او را پاى و سر و [ ن ] و كفل نيست ، ابتدا از چهارگانه [ ستاره ] است بر جايگاه قطع ا ب ج د برابر يكديگرند بر خطّى مقوّس ادنى مايه و حدّت « 2 » سوى مشرق و مقدار دوارش درازى همه است ا از [ ين ] چهارگانه بر دورى جنوب ثريّا است و هيچ ستاره ميان ايشان نيست كى [ در ]
هامش
( 1 ) . نسخه توبينگن « سى و دو » و كسى « دو » را به « سه » تصحيح كرده است . نسخه مجلس « سى و دو » و نيز در كتاب صور الكواكب صوفى ص 158 ، سى و دو ستاره ، يك ستاره كه مشترك است با صورت ثور و ممسك الاعنه كه رويهم سى و سه ستاره مىشود و در ترجمه صور الكواكب نسخه عكسى « سى و دو » .
( 2 ) . نسخه توبينگن « پشت » .