مثلّث : چهار ستارهاند ميان ستارگان سمكه و [ نيّر ] رأس غولند و همچنين ميان شرطين و ميان [ آن ] ستاره [ كى ] بر پاى چپ مراة مسلسله [ است و ] ا را [ بر سر مثلّث است و ] رأس مثلّث خوانند و سه باقى بر قاعده [ و دورى از اوّل مثلّثه و قاعده قدر ] يك ارش [ بود ] و عرب آن را انيسين « 1 » خوانند از پس شرطين طلوع كنذ .
صورتها [ ى ] منطقه بروج : تيرست و چهل و شش ستارهاند . اوّل ه ( - 5 ) دوّم ط ( - 9 ) سيّم سد ( - 64 ) چهارم قلج ( - 133 ) پنجم قد ( - 104 ) ( 451 ) ششم كز ( - 27 ) ابرى د ( - 4 ) .
حمل : از صورت سيزده ستاره ، خارج پنج ، مقدّم صورت سوى مغرب است و مؤخّر بجانب مشرق و روى بازپس كرده باشند و با مؤخّر خويش همىنگرذ ، ا بجانب جنوب گرايذ از ستارگان مثلّث ، ب بشمال بر پهنا نهاذه ميانشان قدر چهار دانگ ارش و از پس كب كج خيط سمكه روند ، ج بر زبر جنوبى بخطّى مستقيم بذيشان پيوندذ و پشت خميذگى سوى مغربست و بعضى هرسه را شرطين خوانند ، اوّل منازل قمر و بعضى گويند دو [ ا ] ست و دورى از هم « 2 » ، قدر فرقدين دارند و دو درستترست و [ هر ] سه را بهم اشراط گويند ، د بر دهان حمل است و
هامش
( 1 ) . نسخه اساس و قاهره « ابليسين » ، نسخه تهرانى « بليسين ؟ ؟ ؟ » بدون نقطه ، ما آن را از متن عربى صور الكواكب عبد الرحمن بن عمر الرازى المعروف بالصوفى چاپ بيروت صفحه 136 آن را تصحيح كرديم .
( 2 ) . نسخه اساس « همه » .