سيّوم عضد ، چهارم مرفق و اين هر چهار از ممسك رأس الغولند [ و زبر مرفق و عضد ستارهى ست ] و رأس غول ستارهء بزرگ سرخ [ و خود ] در صورت خويش بيايذ ، امّا كف الخضيب آن ستاره روشن است [ كى ] فروذ [ سوى ] شمال بر پشت ناقه [ بود ] و بذين سبب سنام ناقه گويند و در پيش سنام [ الناقه ] چند ستارهاند ازين صورت ، و سه [ ستاره ] كى بر دست راست مراة مسلسلهاند مانند گردن اشترى [ بوذ ] با ارتفاعى تمام و ا از ذات كرسى ، [ كى ] بر [ سر ] ست بر اصل گردن ناقه باشذ و كف خضيب بر جاى كوهان [ و ] و [ كى ] بر ساق « 1 » ذات كرسى است بر كفل و دنبال و لطخهء سحابى [ كى ] بر دست حامل رأس غول [ است ] بر جاى زانو و سخت نيك مانذ با شترى نجيب باريك [ گردن ] .
حامل رأس الغول [ و هو بر سياوس
( Perseus )
] : مزاج مرّيخ و عطارد ، بر صورت بيست و شش [ ستارهاند از تن صورت و ] خارج سه ، صورت مردى است بر پاى ( 441 ) ايستاذه دست راست بر زبر خويش دارذ با شمشيرى كشيذه و پاى راست برگرفته ، و بذست چپ سر غول « 2 » دارذ و ستارگان از ميان ثريّا « 3 » و ذات كرسى آميختهاند ا [ چون ] پارهء لطخه « 4 » است بر دست راست صورت باشذ و بر ران ناقه معصم ثريّا خوانند ب قدر دوارش ازو فزونتر است ج
هامش
( 1 ) . نسخه اساس « سان » .
( 2 ) . نسخه توبينگن و مجلس 2 و ملك « ديوى » .
( 3 ) . نسخههاى ديگر « ثريّا » ندارد و بجاى « از » ، « او » نوشتهاند .
( 4 ) . نسخههاى ديگر « ابر » .