« رعايت » را از قلم انداخته . ص 134 ، س 14 :
P
: متواصل شد . ص 134 ، س 16 :
L
: آن حضرت و محذق آن نعمت ؛ آقاى برگنيسى ، فقرهء دوم را « بىمعنى » دانستهاند . ص 136 ، س 14 :
L
: و ما مضى الشباب . . . ص 137 ، س 6 :
L
: مغموز گردانيده است . ص 137 ، س 12 :
P
: عدم او را . ص 137 ، س 23 :
L
: ازين ضعيفه .
ص 138 ، س 3 :
L
: موصوف و بانت ؛ كاتب از شتاب در نوشتن : « ما » را انداخته ، و « امانت » را « انت » نگاشته است . ص 139 ، س 2 :
L
: پذر تعرّف ؛ صريحا « پذر » را با سه نقطه نگاشته است كاتب . ص 139 ، س 6 :
L
: ارتعاضى ، همچنان كه در
P
:
آمده ، « ارتعاص » بىنقطهء صاد درست است . ص 139 ، س 15 :
L
: معلوم گردانيده . ص 140 ، س 6 :
P
: حضرت ما آرند . ص 140 ، س 7 :
P
: مرفّه دارند .
ص 140 ، س 8 :
P
: مشايعت كشند . ص 140 ، س 11 :
L
: السابع راضيا . ص 141 ، س 3 :
P , L
: مستبد شوند ، هر دو نسخه به صيغهء جمع آوردهاند . ص 141 ، س 3 :
L
: ملك فرمود آرى . ص 141 ، س 6 :
P
: موموق برّ و مرموق احسان . ص 143 ، س 5 :
L
: چنان كه گرسنگى . ص 143 ، س 18 :
L
: تارس فضول . ص 144 ، س 13 :
L
: تنكيب مسلم ماند . ص 144 ، س 5 :
L
: و لك صون العرض . . . ص 144 ، س 20 :
P
: « در خود گرفت » پس از اين تركيب ، دو سطر و نيم در اين نسخه سفيد مانده است ، گسيختگى در مضمون و مفهوم عبارت ديده نمىشود . ص 145 ، س 13 و 14 :
P
: عبارت : « منقاد از آنكه ايشان مختار . . . مخلوقاتاند و ايشان را » را در حاشيه آورده است . ص 145 ، س 20 :
L
: تنقيت آن . ص 146 ، س 3 :
L
: منزلتى رفيع ، پيداست كه كسرهء اضافه را به گونهء « ى » نگاشتهاند . ص 146 ، س 13 :
L
: از نسيم قبول تفتّق ياود ، بجاى : « بشكفد » ؛ شگفتى در اين است كه نسخهء
P
هم پيشتر : « تفتّق ياود » نوشته بوده ، بر روى آن خط كشيده ، و « بشكفد » را جاىنشين آن ساخته . ص 146 ، س 15 :
P
: گفت شنيدم كه . ص 147 ، س 4 :
L
: استدنى مىنمايى . ص 147 ، س 14 و 15 :
P
: عبارت : « واثقم بر آنكه هر روز . . . تمسّك به عروهاى نمايد » را در حاشيه آورده به خط كاتب اصلى . ص 148 ، س 5 تا 7 :
P
:
عبارت : « از آنكه حكمت از منزل ضد و . . . آن كدام چيز است » را در حاشيه آورده كاتب نسخه . ص 148 ، س 11 :
P
: توفير مال . ص 148 ، س 18 :
L
: اين وارع متعبد عرض بايد دادن ؛ « بارع معتقد » را ندارد . ص 148 ، س 19 :
L
: تفريع و تنبيه .