ص 188 ، س 10 :
P
: هرچه نتيجهء خرد و ثمرهء عقل باشد . ص 188 ، س 12 :
P
:
هرچه مخالف مزاج باشد . ص 188 ، س 19 و 20 :
L
: عبارت : « كه از اضطهاد و خلايق . . . و در حقّ كسى » افتاده است . ص 192 ، س 5 :
P
: را مشرق و مغرب ص 192 ، س 18 :
L
: عبارت « سبب ظهور كمال . . . عدل فرمايد يا بعضى » از متن افتاده بوده ، كاتب نسخه در حاشيه نگاشته . ص 193 ، س 4 :
L
: در آن خلد برين يابد ؛ « عالم » را ندارد .
ص 193 ، س 11 :
L
: شايد كه ديو ايجاد كند . ص 194 ، س 3 :
L
: در تقزّع باشى ترا ايمن باشى ترا ايمن كند ( ؟ ) ص 194 ، س 8 :
P
: عبارت « و اگر ندهند مضطرب نشود و . . . عدم چيز متأسّف نشود » را كاتب نسخه در حاشيه نگاشته . ص 194 ، س 9 :
L
: مرغوب مملوف نگردد در حاشيه كاتب به « ملهوف » اصلاح كرده به نشانهء « ط » . ص 194 ، س 10 :
P
: متحفّز شود . ص 194 ، س 12 :
L
: به تعزير غيرى نجويند ؛
P
: به تغرير غيرى نجويد . ص 194 ، س 16 :
L
: مغرس ظعن و مجال حقد نگرداند ؛ كاتب در حاشيه به همان نشان « ط » ، ظعن را به « طعن » به اصطلاح اصلاح كرده . ص 195 ، س 7 :
L
: از او اضطراب كرد . ص 195 ، س 12 :
L
: ارباب الباب ؛ « ارباب » را كاتب از قلم انداخته . ص 195 ، س 14 :
P
: كرامت كناد .
ص 195 ، س 15 : به مشام ايشان رساناد . ص 195 ، س 18 :
L
: ايزد تعالى هر وفد بىحاصل . ص 195 ، س 19 :
P
: مأخوذ گرداناد . ص 195 ، س 19 :
P
: گرفتار كناد .
ص 195 ، س 19 :
L
: باب داد به .
ص 197 ، س 5 :
L
: خلاص و مناص وقت ؛ « وقت » را نياورده . ص 197 ، س 5 :
L
:
افتراض . ص 197 ، س 16 :
L
: . . . على غدا . ص 198 ، س 6 :
L , P
: . . . لامنتها . . .
ص 199 ، س 22 :
L
: صادر گردد تا از آن . ص 201 ، س 3 :
P
: بيرون آمده باشند .
ص 201 ، س 15 :
P
: دوم آنكه بر ديگران . ص 202 ، س 8 :
L , P
: اقتضاض ابكار ، در هر دو نسخه « اقتضاض » آمده بتصريح . ص 202 ، س 22 :
L
: مثال عاشق ؛ « مرد » ندارد . ص 203 ، س 24 :
P
: رعيّت چون سما و . . . ص 204 ، س 14 :
P
:
اوميد دارم ص 204 ، س 24 :
P
: اثبات آن به شنونده . ص 205 ، س 17 :
L
: محترز مىبود ؛ « محترس » نياورده . ص 206 ، س 16 :
P
: ازين وسواس . ص 207 ، س 21 :
L , P
: لا تسئلنى و اسئل . . . ص 208 ، س 7 و 8 :
P
: ايشان تمام شنيده و از . . . او راه