اسلام تا اين اندازه محبوب است و بر آن اين گونه تأكيد و ترغيب شده است ، انحصار سلام كردن به ثروتمندان و اشراف معنى ندارد ، بلكه امكان آن هست كه برخى از انواع سلام كردن به آنان - يا سلام كردن بر بعضى از آنان - حرام باشد . و امّا سلام كردن بر فقيران و افراد طبقهء مستضعف و بينوا ، اهميّت اخلاقى و تربيتى و نفسى دارد ، در عين اينكه از لحاظ اجتماعى و اقتصادى نيز حايز اهميّت است .
در تأييد محتواى احاديث ياد شده - چنان كه پوشيده نيست - آيات قرآنى نيز وجود دارد .
هشدارى مهم
اسلام مردمان را به همنشينى و مصاحبت با فقرا و مساكين - تا زمانى كه در اجتماع وجود دارند - فراخوانده است ، تا از اين راه شالوده اى اساسى براى برانداختن فقر و زدودن آثار منفى و بد آن ، و اقدامى جدّى براى يارى رساندن به خانواده هاى نيازمند پى ريزى كرده باشد . و اينها همه مستلزم آگاه شدن از واقعيّت زندگى آنان است از نزديك ، و لمس كردن آثار ناكامى و گرسنگى و نيازمنديهاى گوناگون اين خانوارها - و « شنيدن كى بود مانند ديدن ؟ » . و انسانى كه در جايى حاضر شد چيزهايى مىبيند كه از ديدهء غايب پنهان است . پس عالمان متعهّد مسلمان را - كه از سيرهء پيامبر اسوه « ص » و امامان مطهّر « ع » پيروى مىكند - نرسد كه همنشينى با مسكينان و دوستى ايشان را فرو گذارند ، و طلَّاب علوم اسلامى و مبلَّغان دين و امامان جمعه و جماعت را به اين ناحيهء مهم از تكليف دينى فرانخوانند .
و امّا نسبت به متصدّيان حكومت در اسلام و در كشورهاى اسلامى مىگوييم : هم سخن شدن با فقيران و آمد و شد با ايشان و دوست داشتن آنان ، نتيجه اش ارتقاى مقام و احقاق حقوق محرومان است ، و شركت دادن ايشان در قضاياى سرنوشت ساز ، و رسيدن به نمايندگى در مجالس شورى ، و عضويّت در احزاب سياسى ، و نامزد شدن براى انتخابات و رأى آوردن در آن ، به صورتى آزاد و منزّه از دخالت توانگران . و